"Μύθοι και προκαταλήψεις στην Παιδεία",Εκδήλωση της Πλατφόρμας Ε/κ και Τ/κ εκπ/κών

Η Άννα Φραγκουδάκη σε μια από τις πρώτες εκδηλώσεις της Πλατφόρμας Ε/κ και Τ/κ Εκπ/κών


Η Γλώσσα και το Έθνος, 1880-1980,Ά. Φραγκουδάκη

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι "Επισημάνσεις" αναφέρονται στην Άννα Φραγκουδάκη.Μέσα από διάφορες αφορμές μιλήσαμε για τη δράση της, τόσο τη συγγραφική όσο και την Πανεπιστημιακή.Μια ομολογουμένως πολυσχιδή και αξιόλογη δράση.Αυτή τη φορά χαιρόμαστε, γιατί θα έχουμε την ευκαιρία να την ακούσουμε από κοντά.Θα είναι μαζί μας την Τετάρτη το βράδυ, στην Πύλη Αμμοχώστου.Ήρθε κι άλλες φορές στην Κύπρο η Φραγκουδάκη, κάποιες απ΄αυτές, με πρόσκληση της Πλατφόρμας Εκπ/κών. Έχει στενούς δεσμούς με το νησί μας και τους ανθρώπους του και την ευχαριστούμε που, παρά το βαρυφορτωμένο της πρόγραμμα, ανταποκρίθηκε και τώρα στην πρόσκλησή μας.

"Τι είν΄η πατρίδα μας"Ά.Φραγκουδάκη-Θ.Δραγώνα

Ακολουθεί η ανακοίνωση που εξέδωσε το Συντονιστικό της Πλατφόρμας:

Η Άννα Φραγκουδάκη και πάλι στην Κύπρο

Σημαντική δικοινοτική διάλεξη στην Πύλη Αμμοχώστου

Φίλες και φίλοι της Πλατφόρμας,

αναλαμβάνουμε μια νέα πρωτοβουλία τις επόμενες μέρες στην οποία πιστεύουμε θα χαρείτε να συμμετάσχετε.

Σε δημόσια, δικοινοτική συζήτηση θα μιλήσει η γνωστή Ελληνίδα ακαδημαϊκός Άννα Φραγκουδάκη μαζί με τον επίσης γνωστό Τ/κ ακαδημαϊκό Μπιρικίμ Οζκγιούρ.

Η δραστηριότητα αυτή αποτελεί μέρος της γενικότερης δράσης της Πλατφόρμας να φέρει κοντά Ε/κ και Τ/κ εκπ/κούς,μαθητές, φοιτητές και σπουδαστές, να προωθήσει την παιδεία της συμφιλίωσης και την ειρηνική λύση του Κυπριακού.

Γλώσσα και Ιδεολογία,Ά. Φραγκουδάκη

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Η Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών "ΕΝΩΜΕΝΗ ΚΥΠΡΟΣ"
σας προσκαλεί

στη ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
με θέμα"Μύθοι και προκαταλήψεις στην Παιδεία:
αναζητώντας τις αλήθειες των άλλων"
Τετάρτη 18-11-09,
ώρα: 7.00 – 9.00 μμ Πύλη Αμμοχώστου, Λευκωσία
Ομιλητές:
Άννα Φραγκουδάκη
Μπιρικίμ Οζκγιούρ

Συνδιοργανωτές

Friedrich – Ebert – Stiftung

ΙΚΜΕ (Ίδρυμα Κοινωνικοπολιτικών Μελετών)

Αντιπροσωπεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο

Την εκδήλωση θα χαιρετίσουν εκπρόσωποι της ΚΤΟΣ και ΚΤΟΕΟΣ(συντεχνίες των Τ/κ εκπ/κών), ο κ. Τ. Χατζηδημητρίου εκ μέρους του ΙΚΜΕ και η κ. Α.Καμιναρά εκ μέρους της Αντιπροσωπείας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Κύπρο.

"15 Νοεμβρίου, ημέρα καταδίκης του ψευδοκράτους"

Συμπληρώνονται αύριο 26 χρόνια από τη μονομερή και παράνομη ανακήρυξη του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους.Για άλλη μια χρονιά Πολιτεία,κόμματα,οργανώσεις καταδικάζουν την αποσχιστική αυτή ενέργεια μέσα από μηνύματα και αντικατοχικές εκδηλώσεις.Μαθητές και φοιτητές διοργανώνουν εκδηλώσεις διαμαρτυρίας την προσεχή Δευτέρα τόσο στη Λευκωσία όσο και στις υπόλοιπες πόλεις της ελεύθερης Κύπρου, ενώ Υπουργός Παιδείας και Εκπαιδευτικές Οργανώσεις εξέδωσαν μηνύματα.


Στο μεταξύ οι συνομιλίες συνεχίζονται με εντατικούς ρυθμούς.Χθες στην 51η συνάντηση συζητήθηκε το περιουσιακό, ένα "δύσκολο κεφάλαιο", όπως δήλωσε και ο Ειδικός Σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ κ.Ντάουνερ.

Πρόσφατα,ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, σε συνέντευξή του στο δημοσιογράφο Ερντάλ Γκιουβέν που εξέδωσε το βιβλίο "Η Κύπρος του Ταλάτ" δήλωσε: ":Δεν υπήρξε πιο λανθασμένη απόφαση από την ίδρυση της ΤΔΒΚ".26 χρόνια μετά, ο Τ/κ ηγέτης αναγνωρίζει πως ήταν λάθος η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του ψευδοκράτους.Η παραδοχή αυτή πιθανόν να έχει και το τίμημά της για τον ίδιο.

Ας ελπίσουμε ότι οι προσπάθειες που γίνονται μέσα από τις συνομιλίες θα έχουν αποτέλεσμα.


Στο μήνυμά του ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού,κ. Ανδρέας Δημητρίου αναφέρει μεταξύ άλλων:
"Συμπληρώνονται φέτος 26 χρόνια από τις 15 Νοεμβρίου του 1983 όταν η Άγκυρα μαζί με την τουρκοκυπριακή ηγεσία υπό τον κ. Ντενκτάς προχώρησαν στην ανακήρυξη του ψευδοκράτους στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας το οποίο κατέχεται από τα τουρκικά στρατεύματα.Η ενέργεια αυτή ήταν το αποκορύφωμα μιας σειράς αποσχιστικών ενεργειών που ακολούθησαν την τουρκική εισβολή και στόχο είχαν την εδραίωση της διαίρεσης και των τετελεσμένων της κατοχής.
Από το 1983 μέχρι σήμερα το ψευδοκράτος συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στην επίλυση του Κυπριακού.Καταδικάζοντας σήμερα την ανακήρυξη του ψευδοκράτους καταδικάζουμε την εισβολή, την κατοχή και όλα τα δεινά που επέφεραν στην πατρίδα μας. Μέσα από τις αντικατοχικές εκδηλώσεις της φοιτητιώσας και μαθητιώσας νεολαίας ολόκληρος ο κυπριακός λαός υψώνει φωνή καταδίκης του φασιστικού πραξικοπήματος,της τουρκικής εισβολής και κατοχής, του εθνικού ξεκαθαρίσματος,του εποικισμού,της καταστροφής της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, του σφετερισμού των περιουσιών των προσφύγων,της διαιώνισης του δράματος των αγνοουμένων και της στέρησης βασικών δικαιωμάτων των εγκλωβισμένων μας και καλεί τη διεθνή κοινότητα να συμβάλει ουσιαστικά στις προσπάθειες που γίνονται για να φτάσουμε σε συμφωνημένη λύση.

Λύση που να απαλλάσσει την Κύπρο από την κατοχή και να επανενώνει την πατρίδα μας σε συνθήκες ειρήνης,ελευθερίας και δημοκρατίας.Λύση στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ,του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου και των συμφωνιών υψηλού επιπέδου.Λύση που να προνοεί την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και την απαλλαγή από τον εποικισμό.Να αποκαθιστά την ενότητα,την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας χωρίς εξαρτήσεις από ξένες χώρες.Να αποκαθιστά και να διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες όλων των Κυπρίων,περιλαμβανομένου του δικαιώματος επιστροφής και περιουσίας.Λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας συστατικό στοιχείο της οποίας θα είναι και η πολιτική ισότητα των δύο κοινοτήτων όπως αυτή καθορίζεται στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών...".
Δείτε ολόκληρο το μήνυμα του Υπουργού Παιδείας εδώ


Στο μήνυμά της προς τους καθηγητές μεταξύ άλλων η ΟΕΛΜΕΚ τονίζει:

"...Επιβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε η διατήρηση στη μνήμη μας της κατεχόμενης γης μας και η ενίσχυση της αγωνιστικότητας του λαού μας.Σ΄αυτό τον αγώνα,εκπαιδευτικοί και μαθητές έχουν να διαδραματίσουν ένα ιδιαίτερα δύσκολο έργο, ενόψει και των εντατικών διαπραγματεύσεων που συνεχίζονται προς επίλυση του κυπριακού προβλήματος.Αναμένουμε όλοι με αγωνία το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων, ευελπιστώντας σε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση που θα εξασφαλίζει τις τρεις βασικές ελευθερίες για όλους τους Κυπρίους.....

Χρέος όλων μας είναι να παραδώσουμε στις γενιές που έρχονται μια πατρίδα ελεύθερη, ενωμένη, μια πατρίδα κοινή για το λαό της, χωρίς ξένα στρατεύματα, εποίκους και στρατό κατοχής, χωρίς διαχωριστικές γραμμές, χωρίς μίση, πάθη και μισαλλοδοξίες".

Τέλος, καλεί εκπαιδευτικούς και μαθητές να λάβουν μέρος μαζικά στις εκδηλώσεις κατά της ανακήρυξης του ψευδοκράτους.

"Περί σχολικής Ιστορίας"

Κ΄η Ιστορία με την αληθοφάνειά της, κ΄η Ιστορία με τους "συγγραφείς" της, κ΄η Ιστορία με τους τυμβωρύχους της, κ΄η Ιστορία με τους κόλακές της, με τους ψευδομένους.
Κώστας Μόντης

Ξανά στο προσκήνιο η σχολική Ιστορία.Με αφορμή και την Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου που πρόσφατα τίμησε ο Ελληνισμός.

Η Άννα Φραγκουδάκη επισημαίνει στο "sms" της την ανάγκη "να αρχίσει το σχολείο να διδάσκει Ιστορία".

"Σχολείο και Ιστορία"

Άννα Φραγκουδάκη

"Τα Νέα", Βιβλιοδρόμιο,sms, 31 Οκτωβρίου 2009

Τέσσερις νέοι πανεπιστημιακοί, Γιάννης Στεφανίδης της Νομικής, Βασίλης Γούναρης και Νικόλας Μανιτάκης Ιστορίας-Αρχαιολογίας, και Δημήτρης Λυβάνιος Δημοσιογραφίας, έκαναν το 2007 έρευνα σε φοιτητές του Αριστοτελείου με θέμα την αντίληψή τους για το έθνος και την Ιστορία. Τα συμπεράσματα είναι ενδεικτικά της αλλαγής που απαιτείται στη διδασκαλία της Ιστορίας στο σχολείο.

Είναι γενικότερα γνωστό ότι η διδασκαλία της Ιστορίας πάσχει σοβαρά στο ελληνικό σχολείο. Οι μαθητές/ριες αδιαφορούν για την Ιστορία, η αποτυχία σε όλες τις εξετάσεις είναι ψηλή και τα παιδιά γενικώς ανίκανα να βάλουν τα ιστορικά γεγονότα σε στοιχειώδη χρονική σειρά. Η έρευνα διαπιστώνει ότι το σχολείο είναι η βασικότερη πηγή ιστοριογνωσίας των φοιτητών, η γνώση όμως της Ιστορίας που έχουν αποκτήσει είναι ελλιπής. Σε ερωτήσεις σχετικά απλές, όπως π.χ. «πότε παγιώθηκαν τα σημερινά σύνορα της Ελλάδας;», πάνω από τους μισούς φοιτητές δίνουν λανθασμένη απάντηση.

Αναμφίβολα μεγάλη ευθύνη για την κατάσταση έχουν τα σχολικά βιβλία Ιστορίας. Η έρευνα διαπιστώνει ότι τα παιδιά βρίσκουν «αδιάφορο» το μάθημα της Ιστορίας και τα σχετικά βιβλία. Το ίδιο διαπίστωνε και έρευνα που έκανε το 2004 το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο σε καθηγητές λυκείου, που θεωρούν τα βιβλία της Ιστορίας γεμάτα «λεπτομέρειες» που κάνουν το μάθημα «δύσκολο» και «ανιαρό».

Δεν μαθαίνει λοιπόν το σχολείο στα παιδιά Ιστορία. Αυτό που τους «μαθαίνει» ωστόσο, με αναμφίβολα αρνητικές επιπτώσεις στην ικανότητα να διαχειριστούν τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα του παρόντος, είναι η διαχρονική συνέχεια του ελληνικού έθνους, αντίληψη που ανήκει στον ελληνικό ρομαντισμό του 19ου αιώνα, δηλαδή στην εποχή των εθνικών επεκτατισμών.

Οι φοιτητές διαμορφώνονται από το σχολείο με έναν εθνοτικό εθνικισμό. Σε αυτή την έρευνα, π.χ., είναι εντυπωσιακά χαμηλό το ποσοστό φοιτητ(ρι)ών που θεωρούν βασικό κριτήριο της εθνικής ταυτότητας την ιδιότητα του πολίτη του ελληνικού κράτους.

Είναι πράγματι επείγουσα ανάγκη να αρχίσει το σχολείο να διδάσκει Ιστορία. Είναι βλαβερή η παρωχημένη μυθολογία ότι το έθνος είναι ομάδα «φυσική», κάτι σαν την αρχαϊκή φάρα, έννοια όχι ιστορική αλλά συνώνυμη της φυλής ή της ράτσας.

****************

Ο Νίκος Ξυδάκης σε άρθρο του στην Καθημερινή(1-11-2009), με τίτλο "O Eμφύλιος δεν είναι στα SOS", πολύ εύστοχα επισημαίνει ότι όχι μόνο ο Εμφύλιος αλλά και η γνώση δεν είναι στα SOS.Αξίζει, κατά τη γνώμη μου, να μας προβληματίσει.Τι διδάσκουμε;Πώς το διδάσκουμε;Μας ενδιαφέρει η γνώση;Γιατί καλλιεργείται από το εκπαιδευτικό σύστημα η αποστήθιση;Αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα τίθενται.Το τραγικό όμως είναι ότι ενώ απαντήσεις έχουν δοθεί και δίνονται κατά καιρούς, παρόλ΄αυτά κανένας δεν ενδιαφέρεται.


"Συζητούσα με έναν φοιτητή Μαθηματικών, αριστούχο απόφοιτο καλού ιδιωτικού σχολείου, με διακρίσεις σε μαθηματικούς διαγωνισμούς. Από την τρέχουσα πολιτική ζωή ξεκινήσαμε, στις απαρχές του φιλελευθερισμού και τον Διαφωτισμό φτάσαμε. Καθώς είχαμε πια μπει στο πεδίο της Ιστορίας, αντιλήφθηκα ότι ο αριστούχος είχε πέσει σε τρικυμία: τοποθετούσε τον Διαφωτισμό περίπου μαζί με την Αναγέννηση, λίγο μετά τον Μεσαίωνα, και σε διερευνητικές ερωτήσεις αποκαλυπτόταν διαρκώς ότι η γνώση του των αδρών ιστορικών περιόδων ήταν συγκεχυμένη, γεμάτη ανακολουθίες και πρωθύστερα. Οι περίοδοι ήταν απλώς ονόματα σκόρπια μες στον χρόνο, μάλιστα ονόματα κενά, χωρίς περιεχόμενο, χαρακτηριστικά, φυσιογνωμία. Ελαφρώς σοκαρισμένος, ο φοιτητής ομολόγησε ότι Νεότερη Ιστορία είχε διδαχθεί δυο-τρεις φορές στον σχολικό του βίο, και «τότε» τα ήξερε, έπαιρνε 18άρια και 19άρια, αλλά τώρα τα μπερδεύει. Καλά, Γεωγραφία δεν έμαθα ποτέ, αλλά Ιστορία νόμιζα ότι ξέρω, ψέλλισε εξομολογητικά. Τον παρηγόρησα λέγοντάς του, ότι η άγνοιά του δείχνει μάλλον την αποτυχία του σχολείου. Δεν του αρκούσε· ζήτησε κανένα καλό βιβλίο Ιστορίας. Δεν δεχόταν ότι το σχολείο του απέτυχε.

Λίγες εβδομάδες αργότερα, με δική του πρωτοβουλία ξεκίνησε η δεύτερη φάση της ανοιχτής μας συζήτησης. Αφορμή, ο Εμφύλιος και η ταινία του Π. Βούλγαρη «Ψυχή βαθιά», την οποία του είχα συστήσει «χαλαρά» να την δει. Αποφασίσαμε με την παρέα να πάμε να δούμε την ταινία, άρχισε να λέει. Πώς κι έτσι; Να, προχθές είχαμε μαζευτεί μια παρέα, παλιοί συμμαθητές, και μιλούσαμε για ταινίες. Ήρθε η κουβέντα και στην «Ψυχή βαθιά». Ένα παιδί, της Νομικής, είπε ότι ο Εμφύλιος είναι μια πολύ παλιά υπόθεση, προπολεμική. Μας είπε ότι ήταν επί Βενιζέλου, τον μπέρδευε με τον Διχασμό... Δεν ήξερε ότι είχε τόσο πολλούς νεκρούς και ότι κράτησε μέχρι το ’49. Καταλαβαίνεις τώρα, ο φίλος της Νομικής είναι άσος στην Ιστορία, 19.200 μόρια στις πανελλήνιες, 19,8 Ιστορία, δεν λέω για τους άλλους των Καλών Τεχνών, του Πολυτεχνείου και των Οικονομικών.

Και δεν ήξερε πότε έγινε ο Εμφύλιος; Ε, δεν το ήξερε, μας είπε ότι δεν το διάβασε ποτέ, ο Εμφύλιος δεν είναι στα θέματα SOS, δεν μπαίνει ποτέ στις εξετάσεις...

Αναχώνευα όσα μου διηγήθηκε ο νεαρός μαθηματικός περί Ιστορίας και μέσης εκπαίδευσης. Έμεινα περισσότερο στην κοινότοπη διαπίστωση περί αποτυχίας του σχολείου, ότι αυτό το τυπολατρικό σχολείο, ο διάδρομος για τα ΑΕΙ, έχει καταντήσει να παράγει ημιμαθείς και αγράμματους, να στραβώνει ακόμη και τα πιο προικισμένα παιδιά. Μήπως είμαι υπερβολικός;

Θυμήθηκα όσα μου λένε κατά καιρούς φίλοι εκπαιδευτικοί, λαμπροί επιστήμονες και έμπειροι δάσκαλοι. Η Δ., χημικός με μάστερ επιστημολογίας, περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα τα σχολικά εγχειρίδια: Τα περισσότερα είναι για πολτοποίηση, γραμμένα στο πόδι, ή από ανθρώπους που δεν έχουν πατήσει ποτέ το πόδι τους σε σχολική αίθουσα, απευθύνονται σε 13χρονα, ενδεχομένως αλλοδαπά με ελλιπή γνώση ελληνικών, και τους μιλάνε σαν να είναι φοιτητές πανεπιστημίου... Η Δ. περιφρονεί το αναλυτικό πρόγραμμα και εφαρμόζει το δικό της: Πέντε πράγματα, να τους μείνουν, μήπως και μάθουν να σκέφτονται...

Πέντε πράγματα... Ναι, αυτά που δεν κατορθώνουν να διδάξουν σε έξι χρόνια τα καλά ιδιωτικά σχολεία, πότε πέφτει η Αναγέννηση, πότε ο Διαφωτισμός, και γιατί φυλακίστηκε ο Κολοκοτρώνης, πώς διαβάζεται ο χάρτης, πού βρίσκεται η Βιρμανία και πού τα Γιαννιτσά.

Ο Θ., πτυχιούχος του Φιλοσοφικού-Παιδαγωγικού-Ψυχολογικού τμήματος της Φιλοσοφικής, μου έλεγε πως τον έβαζαν να διδάσκει Αρχαία Ελληνικά στο γυμνάσιο που υπηρετεί. Καταλαβαίνεις τώρα, εγώ δεν έχω διδαχτεί Αρχαία στο πανεπιστήμιο, και πρέπει να διδάξω Όμηρο και Θουκυδίδη στο πρωτότυπο, με συντακτικό, αναγνωρίσεις και λοιπά. Στα Νέα τουλάχιστον επιστρατεύω τις γνώσεις μου και το ψώνιο μου για τη λογοτεχνία...

Ο φιλόλογος Δ., διδάκτωρ νεοελληνιστής του Καποδιστριακού, μεταφέρει τη δική του εμπειρία από τα ακριβά σχολεία των βορείων προαστίων αλλά και από τα εσπερινά των λαϊκών συνοικιών. Το μέγα ζητούμενο είναι να αποκτήσουν τα παιδιά γλωσσικό αίσθημα, να συνδέσουν το κείμενο που διδάσκεται με τη γλώσσα που μιλάνε, να δώσουν ονόματα στη σκέψη τους, στα αισθήματά τους. Είναι απαισιόδοξος: Κάθε χρονιά βλέπω ότι μπορώ να προσφέρω λιγότερα. Και κανείς δεν μου ζητά να είμαι καλύτερος, κανείς δεν αξιολογεί την εργασία μου, ο θεσμός του επιθεωρητή έχει καταργηθεί, οι σχολικοί σύμβουλοι δεν έχουν αποφασιστικό ρόλο, η επιμόρφωση είναι ανύπαρκτη ή μαϊμού, οι καθηγητές βαριούνται ή απλώς είναι ανεπαρκείς...

Ο Δ., ο Θ., η Δ., άνθρωποι βαθιά καλλιεργημένοι, αφοσιωμένοι στα γράμματα και την επιστήμη, λόγιοι, με κοινωνική συνείδηση του ρόλου τους, δάσκαλοι εξ επιλογής, είναι όλο και πιο σκεπτικιστές καθώς περνούν τα χρόνια. Μιλούν με πόνο για το δημόσιο σχολείο, και περιγράφουν μια ιστορική καταστροφή: για μία και δύο γενιές παιδιών ημιμαθών, χωρίς εγκύκλια παιδεία, χωρίς στοιχειώδη εγγραμματοσύνη.

Σκεφτόμουν: Ο Δ., ο Θ., η Δ. είναι στα σαράντα ή τα πενήντα. Μήπως γκρινιάζουν, μήπως είναι υπερβολικά απαιτητικοί, υπερβολικά απαισιόδοξοι; Όχι, τους ξέρω χρόνια πολλά, είναι άνθρωποι φύσει αισιόδοξοι, δοτικοί, διεισδυτικοί, επιεικείς, ουσιαστικά κοινωνικοί και μοντέρνοι. Άλλωστε, η διερώτηση και η αμφισβήτηση φωλιάζουν πια στους φρεσκοαπόφοιτους των λυκείων, αυτοί ανακαλύπτουν ότι έξι χρόνια αποστήθιζαν μόνο εξεταστέα ύλη. Και τώρα ανακαλύπτουν εμβρόντητοι ότι η γνώση δεν ήταν ποτέ στα SOS".

Υ.Γ.Δείτε και στο anemomylos2 το πολύ ενδιαφέρον κείμενο της Γυριστρούλας με τίτλο "Ιστορία μου αμαρτία μου,λάθη μας μεγάλα".

**************

Και πάμε τώρα στο επίμαχο θέμα του βιβλίου Ιστορίας της Γ΄Λυκείου.Τόσες φωνές διαμαρτυρίας πέρυσι, τόσες αντιδράσεις, τόσα και τόσα...Κι όμως το βιβλίο μας έμεινε αμανάτι.Να διδάσκεται για δεύτερη χρονιά, μάλιστα στην Κύπρο και στην Ιστορία Κατεύθυνσης, και να ταλαιπωρεί μαθητές και καθηγητές.Θυμίζω το ιστολόγιο Ιστορία που δημιούργησαν οι συνάδελφοι στην Ελλάδα, αλλά και το Teachershistorybook εδώ στην Κύπρο.Και δεν είναι μόνο αυτά βέβαια.Τόσο σε ιστολόγια όσο και στον τύπο ασκήθηκε τεκμηριωμένη κριτική στο συγκεκριμένο βιβλίο.Διάβασα πριν λίγες μέρες στην alfavita το άρθρο της Άντας Στριφτόμπολα "Ιστορία μου,αμαρτία μου".
Γράφει ανάμεσα σε άλλα η συνάδελφος:


"Η ΕΛΜΕ Νότιας Αθήνας, ακούγοντας την ανησυχία και τις παρατηρήσεις πολλών συναδέλφων, οργανώνει ημερίδα-συζήτηση, με τη συμμετοχή μέλους της συγγραφικής ομάδας και άλλων ιστορικών- πανεπιστημιακών και μάχιμων στην τάξη, την Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2009, στο θέατρο Κάρολος Κουν, στον Άλιμο. Πιστεύω πως είναι πολύ θετική η ανταπόκριση του συνδικαλιστικού μας οργάνου στις μορφωτικές ανάγκες των συναδέλφων και η στήριξη μιας πολύ ουσιαστικής συζήτησης που γίνεται τα τελευταία χρόνια γύρω από τη σχολική –και όχι μόνο- ιστορία. Νομίζω ότι επιβάλλεται η κινητοποίηση των σκεπτόμενων και αγωνιούντων συναδέλφων, με αίτημα την αντικατάσταση του εγχειριδίου και τη συγγραφή άλλου, ταιριαστού στις ανάγκες της σχολικής τάξης και ικανού να μας στηρίζει στην προσπάθεια που κάνουμε –όσοι πιστοί- για να αγαπήσουν τα παιδιά την Ιστορία και να συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι ντέρμπι αλλά πεδίο προβληματισμού και πολυπρισματικής σύνθεσης."
***********
Πολύ θετική η πρωτοβουλία και ελπίζουμε η εισήγηση για αντικατάσταση του εγχειριδίου να ληφθεί σοβαρά υπόψη.
Όταν ο Σύνδεσμος Φιλολόγων διοργάνωσε πέρσι τον Οκτώβριο ένα συνέδριο για την Ιστορία στη Λεμεσό, ήταν πολλές οι επίσημες,τότε, φωνές που υπερασπίστηκαν το βιβλίο.Μάλιστα, εκ μέρους του Π.Ι. της Ελλάδας λέχθηκε ότι "όχι μόνο κατάλληλο είναι για τον κορμό αλλά και για την Κατεύθυνση προσφέρεται και πολύ καλά έπραξε το Υπουργείο Παιδείας της Κύπρου". Σε σεμινάρια επιμόρφωσης πάλι, που το ίδιο το Υπουργείο μας διοργάνωσε, η επιχειρηματολογία υπέρ του βιβλίου εκφράστηκε τόσο από συγγραφείς του βιβλίου όσο και από οργανωμένους φορείς.Ας ελπίσουμε ότι τώρα έχουν αλλάξει τα πράγματα.
Στην Ελλάδα υπάρχει νέα ηγεσία στο Υπουργείο Παιδείας και στην Κύπρο βρίσκεται σε εξέλιξη η μεταρρύθμιση και η διαμόρφωση των νέων Αναλυτικών Προγραμμάτων.
Διαφορετικά θα συνεχίσουμε να παιδευόμαστε με τους "ανασκολοπισμούς"(σ.23),τους "νεήλυδες"(σ.30)...
Και μόνο αυτά;Το γλωσσικό αποτελεί παρωνυχίδα μπροστά στα άλλα...

"Ελάτε να πλημμυρίσουμε τη Λευκωσία με Ελπίδα" (Προσθήκη)

Η συγκέντρωση στο τέρμα Λήδρας και Λοκματζί


Χαιρετισμός από το Γ.Γ. της ΚΤΟS κ.Σενέρ Ελτζίλ


Χαιρετισμός από τη Δήμαρχο Λευκωσίας κ.Ελένη Μαύρου




Χαιρετισμός από την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής
κ.Αντρούλα Καμιναρά

Κυριακή, 1η Νοεμβρίου 2009
Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία η σημερινή εκδήλωση
"Συνεχίζουμε"
Η συμμετοχή του κόσμου ξεπέρασε και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις.
Μαθητές κάθε ηλικίας, από Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια ήρθαν με τους γονείς ή τους δασκάλους και καθηγητές τους για να γνωρίσουν τα ιστορικά μνημεία της Λευκωσίας.
Περισσότεροι οι Ε/κ αυτή τη φορά, ίσως γιατί από αύριο οι Τ/κ έχουν εξετάσεις.
Η εκδήλωση ξεκίνησε με τη συγκέντρωση στο τέρμα Λήδρας και Λοκματζί, όπου έγινε και μια σύντομη τελετή με χαιρετισμούς και τραγούδια από μαθητικά συγκροτήματα.Όλοι οι ομιλητές επισήμαναν την ανάγκη να συνεχιστούν αυτές οι δραστηριότητες και συνεχάρησαν τους διοργανωτές.
Στη συνέχεια, χωριστήκαμε σε δικοινοτικές ομάδες και περπατήσαμε στα ιστορικά μνημεία τόσο της ελεύθερης όσο και της κατεχόμενης Λευκωσίας. Άρτια οργανωμένη η εκδήλωση.Ευτυχώς η βροχή μας έκανε τη χάρη και περίμενε.
Αισιόδοξα τα μηνύματα.Η Πλατφόρμα Εκπαιδευτικών(που γιορτάζει τα πέντε χρόνια από την ίδρυσή της) ήδη έχει καταξιωθεί και γίνεται ολοένα και πιο αποδεχτή.Θα ακολουθήσει έκθεση φωτογραφικού υλικού από τις επισκέψεις στα διάφορα μνημεία.Οι μαθητές θα αξιοποιήσουν τις σημερινές τους εμπειρίες κι εμείς θα συνεχίσουμε τον αγώνα για τη λύση και την επανένωση του νησιού μας...

***********************









Κυριακή,1 Νοεμβρίου 2009
Δικοινοτικοί Εκπαιδευτικοί Περίπατοι στην παλιά Λευκωσία - Με τα βήματά μας ενώνουμε την πρωτεύουσα και τη χώρα μας
Πλατφόρμα Ε/κ και Τ/κ Εκπαιδευτικών "Ενωμένη Κύπρος"

Αν θέλετε να συμμετάσχετε, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας (99 372147/ walksinnicosia@gmail.com).

Μπορείτε να κατεβάσετε τη δήλωση συμμετοχής από εδώ:
http://www.scribd.com/doc/20562321/Applicationformparents και στη συνέχεια να επικοινωνήσετε μαζί μας για να την παραλάβουμε.

"Στην Έλλη Παππά"

Η συγγραφέας σε παρουσίαση βιβλίου τον Νοέμβριο του 2002

Έλλη Παππά(1920-27 Οκτ. 2009)
"Έφυγε" χθες από τη ζωή η Έλλη Παππά.Η Ελλάδα πενθεί και αποτίει φόρο τιμής. Για τη μεγάλη αγωνίστρια,τη συγγραφέα, τη δημοσιογράφο,τη σύντροφο του Νίκου Μπελογιάννη...Έλλη Παππά, σύμβολο αντίστασης, σύμβολο αξιοπρέπειας, σύμβολο αγώνα.Εθνική απώλεια.


Η μυστική διαθήκη της Έλλης Παππά
Η αγωνίστρια της Αριστεράς, σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη και πολυγραφότατη συγγραφέας πέθανε χθες σε ηλικία 89 ετών
Του Λ. Σταυρόπουλου, Αθήνα, Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009
Το Βήμα

Μια εμβληματική μορφή του αριστερού κινήματος της χώρας και της τραγικής μετεμφυλιακής πορείας του, η Έλλη Παππά, η πιστή σύντροφος και συνοδοιπόρος του Νίκου Μπελογιάννη, «έφυγε» από τη ζωή χθες τα ξημερώματα σε ηλικία 89 ετών. Γεννημένη στη Σμύρνη το 1920, θυγατέρα του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου , ήταν η μικρότερη από τα υπόλοιπα τέσσερα αδέλφια της: την Ηρώ, τη Δέσποινα, τη Διδώ (η γνωστή συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου ) και τον Γιώργο.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. «Η πρώτη μου τροφός ήταν μια αίγα, πράγμα που πολύ το καμάρωσα όταν, μεγαλώνοντας πια, το πληροφορήθηκα» έγραφε η ίδια αυτοβιογραφούμενη, καθώς, όπως εξιστορούσε, «η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει». «Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της που προμηθεύτηκε για χάρη μου μια κατσικούλα» έγραφε, ενώ ως δεύτερη τροφό της θεωρούσε «τα κάστανα της προσφυγιάς το χειμώνα και τα σταφύλια το καλοκαίρι» . «Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου την ανέλαβαν τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη» .

Μαθήτευσε στο Γυμνάσιο Θηλέων του Πειραιά. Στην τελευταία τάξη, πετάει προκηρύξεις μαζί με τα αγόρια συμμαθητές της στις συνοικίες της Κοκκινιάς και της Δραπετσώνας κατά του φασιστικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, ενώ στην κεντρική εκκλησία της Κοκκινιάς σηκώνουν μια κόκκινη σημαία. Ακολούθως φοίτησε αρχικά στη Φιλοσοφική και μετά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά λόγω της Κατοχής δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει τις σπουδές της. Την περίοδο εκείνη συνδέθηκε με το ΕΑΜ και το ΚΚΕ αναπτύσσοντας αντιστασιακή δράση στις εργατικές συνοικίες του Γκύζη και της Νέας Ιωνίας, και συμμετέχοντας στον αντιστασιακό Τύπο.
Και μετά... «το μεθύσι της Απελευθέρωσης, τα Δεκεμβριανά, η ήττα, ο Εμφύλιος, οι άγριοι διωγμοί, οι προσπάθειες ανασυγκρότησης της Αριστεράς και της Δημοκρατίας, οι πρώτες εκλογές, ο ερχομός του Μπελογιάννη και του μεγάλου έρωτα. Η σύλληψή μας, τα Χριστούγεννα του 1950.
Οι ατέλειωτοι μήνες στα μπουντρούμια της Ασφάλειας, μας συντροφεύει το αγέννητο παιδί μας. Η γέννα μου στις Φυλακές Αβέρωφ, οι δίκες, οι καταδίκες μας σε θάνατο, ο χωρισμός όταν η κυβέρνηση του Πλαστήρα δεν τόλμησε να εκτελέσει μάνα βρέφους». Έτσι έχει καταγράψει η ίδια την πορεία της ως τη γνωριμία της με τον Νίκο Μπελογιάννη, ο οποίος είχε φθάσει παράνομα στην Αθήνα από το εξωτερικό κατ΄ εντολήν του ΚΚΕ, τον Ιούνιο του 1950, δέκα περίπου μήνες μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, με αποστολή την ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων.

«Να ζήσεις για το παιδί και την εκδίκηση»


Η Έλλη Παππά απολογείται κατά τη διάρκεια της δίκης της, στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Τόσο η ίδια όσο και ο σύντροφος και πατέρας του παιδιού της Νίκος Μπελογιάννης καταδικάστηκαν σε θάνατο, ωστόσο η ίδια δεν εκτελέστηκε λόγω του βρέφους της

Η Έλλη Παππά απολογείται κατά τη διάρκεια της δίκης της, στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Τόσο η ίδια όσο και ο σύντροφος και πατέρας του παιδιού της Νίκος Μπελογιάννης καταδικάστηκαν σε θάνατο, ωστόσο η ίδια δεν εκτελέστηκε λόγω του βρέφους της
Συνελήφθησαν με διαφορά τεσσάρων ημερών τον Δεκέμβριο του 1950. Επτάμιση μήνες κράτησε το μαρτύριό της στο φρικτό κελί της Ασφάλειας Αθηνών στην Καποδιστρίου. Ενάμιση επί ενάμιση ήταν, δίχως ίχνος φωτός. «Ο Νίκος έμεινε δέκα μήνες κλεισμένος. Το κελί του ήταν πιο μεγάλο- 1,70 επί 1,70 θαρρώ. Και είχε φως. Μια λάμπα που άναβε εκτυφλωτικά μέρα νύχτα» αφηγείτο η ίδια σε συνέντευξή της στο «Βήμα». Παρέμειναν στην απομόνωση ως την πρώτη δίκη τους τον Οκτώβριο του 1951, με συγκατηγορούμενους άλλα 91 άτομα. Στην έδρα του στρατοδικείου και ο μετέπειτα δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος. Τον Αύγουστο του ίδιου έτους γεννήθηκε στη φυλακή ο γιος τους Νίκος.



Ακολούθησε η δεύτερη δίκη τον Φεβρουάριο του 1952 και οι καταδίκες σε θάνατο. Ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελέστηκε, μαζί με τους Δημήτρη Μπάτση, Νίκο Καλούμενο και Ηλία Αργυριάδη. Η Ελλη (Ιωαννίδη, τότε) δεν εκτελέστηκε λόγω του βρέφους. Η εκτέλεση έγινε τα ξημερώματα της Κυριακής 30 Μαρτίου 1952. Τις Κυριακές ούτε οι Γερμανοί δεν εκτελούσαν ανθρώπους. Το κελί της δεν το άνοιξαν. «Εσένα δεν σε έχουν στον κατάλογο» της είπε ο αρχιφύλακας. Ο Μπελογιάννης πλησίασε στο μικρό παράθυρο. Έγειρε το πρόσωπό του κοντά της. Η έκφρασή του ήταν παγωμένη. «Να ζήσεις» της είπε «για το παιδί και την εκδίκηση» αφηγείτο η ίδια.

Αποφυλακίστηκε την Πρωτοχρονιά του 1964. Δραστηριοποιήθηκε στην ΕΔΑ και εργάστηκε στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», ενώ στη χούντα συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο, απ΄ όπου αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1968 λόγω σοβαρής ασθένειας. Αρνήθηκε να φιλοξενηθεί στη Σοβιετική Ενωση, όπως της προτάθηκε τότε, λόγω των διαφωνιών της για την εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Πράγα, ενώ μεταπολιτευτικώς επανασυνδέθηκε με το ΚΚΕ προσβλέποντας στην επανένωση της Αριστεράς. «Η επανένωση ξεκίνησε με καλούς οιωνούς και είχε οικτρό τέλος. Απεχώρησα από το ΚΚΕ, πράγμα που και η ηγεσία του επιθυμούσε» έγραφε.

Έκτοτε εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά ενώ συνέγραψε πλήθος μελετών και βιβλίων με έναν και μόνο στόχο: «Τη συμβολή μου σε μια κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις, που την έσυραν σε μια ανανέωση του πλατωνισμού».

Το 2003 η Ελλη Παππά παρέδωσε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (ΕΛΙΑ) το σύνολο του αρχείου της που, ταξινομημένο σε 60 και πλέον φακέλους, ανήκει στις διαθέσιμες πηγές για τη μεταπολεμική Ιστορία. Άφησε ωστόσο πίσω της ένα μυστικό: τον σφραγισμένο φάκελο που εμπιστεύθηκε στο Μουσείο Μπενάκη υπό την προϋπόθεση να ανοιχτεί μετά τον θάνατό της. Πρόκειται για την πολιτική παρακαταθήκη της Έλλης Παππά, στην οποία, όπως εικάζεται, αναφέρεται στην υπόθεση Μπελογιάννη- τόσο στις συνθήκες της σύλληψής του (κυρίως το αν προδόθηκε ή όχι και από ποιον) όσο και στις δίκες. Η ίδια δεν έκρυβε στις κατ΄ ιδίαν συζητήσεις της ότι είχε πολλά ερωτήματα γύρω από αυτά τα ζητήματα, για τα οποία όμως δεν ήθελε να μιλήσει όσο βρισκόταν εν ζωή. Έτσι, αναμένεται με ιδιαίτερο ιστορικό (και πολιτικό) ενδιαφέρον η δημοσιοποίηση του περιεχομένου του σφραγισμένου φακέλου.

Η κηδεία της θα είναι πολιτική και θα γίνει από το Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών, όπου είναι θαμμένος και ο Ν. Μπελογιάννης, το Σάββατο στις 10.30 π.μ.

Τι δήλωσαν για τον θάνατό της
«Σύμβολο μιας εποχής δύσκολης για την Ελλάδα», την οποία «θα θυμόμαστε για τους αγώνες της, για τη σκέψη της και για την ομορφιά της ψυχής της» χαρακτήρισε την Έλλη Παππά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλιας στο συλλυπητήριο μήνυμά του, ενώ ο Πρόεδρος της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικος αναφέρθηκε στην «σπουδαία Ελληνίδα που με τη ζωή και τη δράση της έγινε σύμβολο αντίστασης και αγώνα, αξιοπρέπειας και χειραφέτησης» . Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ κυρία Αλέκα Παπαρήγα στη δήλωσή της επισημαίνει: «Θα μείνει στη μνήμη πολλών γενεών ιδιαίτερα η στάση της στις ιστορικές δίκες του Νίκου Μπελογιάννη και των άλλων στελεχών του ΚΚΕ, ως στάση διαπαιδαγώγησης και σταθερής προσήλωσης στην πάλη για να ξημερώσουν και στον τόπο μας καλύτερες μέρες».
Πλούσιο λογοτεχνικό έργο





Η Έλλη Παππά έγραψε δεκάδες βιβλία, κυρίως πολιτικού και κοινωνιολογικού περιεχομένου, αλλά και βιβλία για παιδιά. Ξεχωρίζουν: «Αρχαίοι Ελληνες συγγραφείς στο Κεφάλαιο του Μαρξ» (εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή), «Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας. Η έννοια της ελευθερίας στον πρωτοσωκρατικό υλισμό» (εκδόσεις Άγρα), «Βίος και έργα της Γάτας της Σοφής. Αυθεντική βιογραφία μιας έγκλειστης και μαύρης γάτας» (εκδόσεις Οδυσσέας), «Γράμματα στο γιο μου» (εκδόσεις Άγρα),



«Η Κομμούνα του 1871: Επανάσταση του 21ου αιώνα;» (εκδόσεις Αγρα), «Μικρογραφίες: βιβλία από τη φυλακή» (εκδόσεις Καλειδοσκόπιο), «Μακιαβέλλι ή Μαρξ» (εκδόσεις Άγρα), «Αποχαιρετισμός στον αιώνα μου» (εκδόσεις Κέδρος), «Ο Πλάτωνας στην εποχή μας» (εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου), «Μύθος και ιδεολογία στη ρωσική επανάσταση. Οδοιπορικό από το ρωσικό λαϊκισμό στο λαϊκισμό του Στάλιν» (εκδόσεις Βιβλιοπωλείου της Εστίας).

Προσθήκη(27/10/2013)
-tvxs.gr 
-μουσικά προάστια 
-Βικιπαίδεια 

"Ωδή στον Πικασσό"

Γκουέρνικα, 1937.Η Γκουέρνικα βομβαρδίστηκε από το στρατηγό Φράνκο.

(Το΄να χέρι μπρος, έλεγες πολεμούσε ν΄αρπαχτεί απ΄το
μέλλον, τ΄άλλο απ΄την έρμη κεφαλή, στραμμέ-
νη με το πλάι.
Σα να θωρεί στερνή φορά, μέσα στα μάτια ενός ξεκοι-
λιασμένου αλόγου,σωρό τα χαλάσματα καπνίζοντας).
Οδ.Ελύτης,Ο Υπνος των Γενναίων

Πάμπλο Πικάσο(25 Οκτωβρίου 1881-8 Απριλίου 1973)

Ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους του εικοστού αιώνα.
Με αφορμή την επέτειο της γέννησής του ένα μικρό αφιέρωμα.Ο Πικάσο αποτύπωσε στο έργο του τη φρίκη του πολέμου.Υπηρέτησε το Παγκόσμιο Κίνημα για την Ειρήνη, ταξίδεψε, δώρισε χρήματα και έργα του, φιλοτέχνησε αναρίθμητες αφίσες(ανάμεσά τους και το περίφημο περιστέρι του).Ο Ίλια Έρενμπουργκ έγραψε για τον Πικάσο:¨"Έκοτοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι γνωρίζουν και αγαπούν τον Πικάσο μόνο λόγω των περιστεριών.[...] Φυσικά, είναι αδύνατον να γνωρίσεις τον Πικάσο μόνο μέσα από τα περιστέρια.Αλλά πρέπει κανείς να είναι ο Πικάσο για να φτιάξει τέτοιο περιστέρι".
Ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος ύμνησε την ειρήνη και αγωνίστηκε μέσα από το έργο του για την επικράτησή της.Γι΄αυτή την ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών πρέπει να συνεχίσουμε να παλεύουμε.Κι εξακολουθεί να είναι επίκαιρο το αίτημα...
Βιογραφικό,Βικιπαίδεια
"Ο κόκκινος Πικάσο",Βήμα
(Για πρώτη φορά μεγάλη έκθεση που διοργανώνεται στην Trate Liverpool της Αγγλίας διερευνά τη σχέση του ζωγράφου με τον κομμουνισμό).





Ωδή στον Πικασσό
Οδ. Ελύτης
Αλήθεια Πικασσό Παύλε υπάρχεις
Και μαζί με σένα εμείς υπάρχουμε
Ολοένα χτίζουν μαύρες πέτρες γύρω μας-αλλά συ γελάς

Μαύρα τείχη γύρω μας-αλλά συ μεμιάς
Ανοίγεις πάνω τους μυριάδες πόρτες και παράθυρα
Να ξεχυθεί στον ήλιο κείνη αχ η πυρρόξανθη κραυγή
Που μ΄έρωτα παράφορο μεγαλύνει και διαλαλεί τ΄αέρια τα υγρά
και τα στερεά του κόσμου ετούτου

Έτσι που να μη μάχεται πια κανένα το άλλο
Έτσι που να μη μάχεται πια κανείς τον άλλον
Να μην υπάρχει εχτρός

Πλάι πλάι να βαδίζουνε το αρνί με το λεοντάρι

Κι η ζωή αδερφέ μου ωσάν τον Γουαδαλκιβίρ των άστρων
Να κατρακυλάει με καθαρό νερό και με χρυσάφι
Χιλιάδες λεύγες μες στα όνειρά της
Χιλιάδες λεύγες μες στα όνειρά μας...

(Απόσπασμα,Τα Ετεροθαλή)


"Την ώρα που εσύ θηρίο
Εσύ Παύλε Πικασσό
Πικασσό Παύλε που μες στ΄αμάραντα μάτια σου
Χώρεσες όσα δεν μπόρεσε να χωρέσει ο Θεός μέσα σ΄εκατομμύρια
στρέμματα φυτεμένης γης"
Οδ. Ελύτης

Οδυσσέας Ελύτης:τριάντα χρόνια μετά την αναγγελία της βράβευσής του.

Οδυσσέας Ελύτης(2 Νοεμ. 1911- 18 Μαρτίου 1996
Ο δεύτερος Έλληνας ποιητής που τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας.Η αναγγελία της βράβευσης έγινε στις 18 Οκτωβρίου 1979."Για την ποίησή του, που με φόντο την ελληνική παράδοση, με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική οξύνοια ζωντανεύει τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία." Από το σκεπτικό της βράβευσης.

"...Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι σε εποχές υγιείς το Κάλλος ταυτίσθηκε με το Αγαθόν και το Αγαθόν με τον Ήλιο.Κατά το μέτρο που η συνείδηση καθαίρεται και πληρούται με φως, τα μελανά σημεία υποχωρούν και σβήνουν αφήνοντας κενά που - όπως ακριβώς στους φυσικούς νόμους - τα αντίθετά τους έρχονται να πληρώσουν τη θέση τους.
Κι αυτό με τέτοιον τρόπο που τελικά το δημιουργημένο αποτέλεσμα να στηρίζεται και στις δυο πλευρές,θέλω να πω στο "εδώ" και στο "επέκεινα".Ο Ηράκλειτος δεν είχε ήδη μιλήσει για μιαν "εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίην";
Εάν είναι ο Απόλλων ή η Αφροδίτη, ο Χριστός ή η Παναγία, που ενσαρκώνουν και προσωποποιούν την ανάγκη να δούμε υλοποιημένο εκείνο που σε ορισμένες στιγμές διαισθανόμαστε, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει η αναπνοή της αθανασίας που μας επιτρέπουν.
Η Ποίηση οφείλει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πέραν από συγκεκριμένα δόγματα, να επιτρέπει αυτή την αναπνοή."
Απόσπασμα από την ομιλία του ποιητή στην Ακαδημία της Στοκχόλμης.Ο λόγος εκφωνήθηκε στα γαλλικά, στις 8-12-1979.Η ανακοίνωση της απονομής έγινε στις 18-10-1979.

"Ο Ελύτης έγραψε κάποτε ότι "η ποίηση είναι"...Η ποίηση είναι ακατατηγόρητη, δεν σηκώνει κατηγορούμενα.Και είναι οντολογικό μέγεθος, επειδή ακριβώς στον Ελύτη καταγράφει τον κόσμο ως είναι.Το φως είναι, η θάλασσα είναι, ο ουρανός είναι, ο θάνατος είναι, το σώμα είναι, ο έρως είναι.Ο Ελύτης παίζοντας οικοδομεί το κάλλος της ποίησής του αγχιβαίνων κυκλοδίωκτος με την ψυχή οσμωμένη καθ΄Άδην.
Κώστας Γεωργουσόπουλος.

"Οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους"

Οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους

Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2009, διοργανώνουμε φεστιβάλ διαμαρτυρίας για την επίθεση της αστυνομίας σε νεαρούς που διασκέδαζαν στην Πλατεία Φανερωμένης. Θεωρούμε ότι οι δημόσιοι χώροι ανήκουν σε όλους , πολίτες και μετανάστες, άντρες και γυναίκες, νέους και γέρους, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους, την εμφάνισή τους ή τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Η προσπάθεια της αστυνομίας να ποινικοποιήσει την παρουσία της νεολαίας στην Πλατεία της Φανερωμένης θα συναντήσει την αντίστασή μας. Θέλουμε ζωντανές πλατείες, όπου οι άνθρωποι θα κοινωνικοποιούνται ελεύθερα. Η αστυνομική τρομοκρατία στην παλιά πόλη δε θα περάσει.

Το φεστιβάλ που θα γίνει στην Πλατεία Φανερωμένης θα περιλαμβάνει έκθεση φωτογραφίας, γκραφίτι σε καμβά, παράσταση δρόμου, προβολές και μουσική. Θα αρχίσει στις 17.00 το απόγευμα και θα συνεχιστεί μέχρι τις 12.00. Δε θα υπάρχουν ομιλίες αλλά μερικές σύντομες παρεμβάσεις από νεαρούς/ές Κύπριους/ες και μετανάστες που έτυχαν κακομεταχείρισης από την αστυνομία και δηλώσεις στήριξης στο δικαίωμα συνάθροισης στους δημόσιους χώρους από ανθρώπους των τεχνών και των γραμμάτων.

Συνδιοργανωτές:
Νεολαία της Φανερωμένης
Κίνηση Πολιτών ALERT
Κίνηση κατοίκων Άγρυπνοι εντός των τειχών

Στηρίζει η
Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη και Αντι-ρατσισμό (ΚΙΣΑ)