Η "Λευκή Σελίδα" στη βραχεία λίστα των βραβείων βιβλίου PUBLIC 2021

 

 

H "Λευκή Σελίδα" στη βραχεία λίστα των Top10 για τη Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση,όπως αναδείχθηκε από τις ψήφους του κοινού στην Α΄Φάση των Βραβείων.

Σας ευχαριστώ θερμά όλους εσάς που στηρίξατε το βιβλίο!

Η Β΄φάση έχει ξεκινήσει.Αν επιθυμείτε να ψηφίσετε για τον τελικό,δείτε τον σύνδεσμο που ακολουθεί:

 

https://www.publicbookawards.gr/2021/vote2021.php?auto=1&CatID=5&id=1779

 

Από τις Εκδόσεις ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ,Απρίλιος 2020

 

«Είναι η ποίηση καημός κι οι λέξεις της πληγές που αναβλύζουν αίμα. Από τα σημάδια για το δρόμο και τις πινελιές που χάραζα στα σύννεφα κύλησαν αιώνες με αποσιωπητικά ανήσυχα. Κύλησαν χρόνια χωρίς αριθμούς μέχρι να ξεπροβάλει η λευκή σελίδα και να  κλέψει την παράσταση. Ό,τι μεσολάβησε ήταν λυπημένες λέξεις, αντικαταστάτριες αυταπάτες και καταγραφές σιωπών. Ήταν ουράνια τόξα σε άσωστους ουρανούς και μυρωδιές από ανθισμένο  γιασεμί.

      »Πέρασαν άπειρα χρόνια και τα μυστικά της άνοιξης μου φανερώθηκαν. Με το φεγγάρι να μου κλείνει το μάτι και με τη φύση να μου χαμογελά. Με την ελπίδα να αχνοφέγγει. Κι  εγώ, προσδοκώντας, να ονειρεύομαι ένα αύριο με λευκές σελίδες που θα γράφουν οι άνθρωποι για τις ομορφιές του κόσμου…»

    Άλλοτε συνεπαρμένη κι άλλοτε λελογισμένη η γραφή της Εύας Νεοκλέους μοιάζει περατή τόσο από τα δώρα και τα κάλλη  του φυσικού περιβάλλοντος όσο και από τον πόνο και τα παράλογα δεινά που προξενεί ο άνθρωπος με τις πράξεις του. Αρμολογεί τις εμπειρίες και τις μνήμες με οδηγό τη μουσική των λέξεων, αυτές κυβερνούν τις ιδέες και τα αισθήματα, αυτές επάξια σηκώνουν την ευθύνη της αρμονίας. Τόνοι θαμποί, μελωδικοί, χροιές δειλινές, σεληνόφωτες, τραύματα και απώλειες μα και της αγάπης η κρούστα να γεφυρώνει τα ανοιχτά μέτωπα. 

 

Στο νησί μου / μαυρίζουν όλα / κάθε Ιούλη. Για ποια ιστορία μου μιλάς; / Κι αυτή ακόμα / πενθεί σιωπή…

 ***********

 

"Με την πρόκληση μιας Λευκής Σελίδας"-Παρουσίαση από την Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

 

Πρώτη δημοσίευση:Cultur Book Ιούνιος 2021

Culture Book.gr

Eύα Νεοκλέους : Με την πρόκληση μιας Λευκής Σελίδας - Παρουσίαση από την Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

Δεύτερη ποιητική συλλογή από την Κύπρια ποιήτρια (Λευκή Σελίδα, Ροδακιό 2020). Η Εύα Νεοκλέους, αφού άφησε «Σημάδια για τον δρόμο» (Ακτίς 2015), επιστρέφει με την πρόκληση της Λευκής Σελίδας, μία πρόκληση για τον κάθε δημιουργό, η οποία παραπέμπει σε ό,τι συντελείται ως πνευματική εγρήγορση και διεργασία, προτού οι λέξεις και τα σημεία στίξης δώσουν περιεχόμενο και ύφος στο άγραφο χαρτί. Ποιήματα γραμμένα στο πολυτονικό σύστημα –εδώ ίσως υπεισέρχεται η φιλολογική ιδιότητα της ποιήτριας- τα οποία θεματολογικά αφορμώνται κυρίως από τη φύση, την εναλλαγή των εποχών αλλά πολυσυλλεκτικά και από τον έρωτα, το κοινωνικό και ιστορικό υπόβαθρο, το οικογενειακό περιβάλλον. Δεν λείπουν και τα ποιήματα ποιητικής αφού η ποιήτρια, μέσα από αυτά, καταθέτει την αντίληψή της για την ποίηση και τους ποιητές.

Δεν είναι η ποίηση /θαυμαστικά φτιασιδωμένα/να τα περιφέρουν σε συνάξεις/στιχάκια με λεξούλες γλυκερές/να συμπληρώνουν/βιογραφικά ατάλαντων./Είναι η ποίηση καημός/και οι λέξεις της πληγές/που αναβρύζουν αίμα./Δεν έχει ανάγκη /από ορισμούς η ποίηση./Μην επιμένετε./΄Εχει δικό της τρόπο/να ορίζει τις σιωπές(Ποίηση δεν είναι…, σελ. 10)

Μια ποίηση διάφανη και ευθύβολη, η οποία καθρεφτίζει με αμεσότητα τους προβληματισμούς αλλά και τη στάση ζωής της ποιήτριας. Με λέξεις ή και λεξούλες, κατά την έκφρασή της, με τα σημεία στίξης που αγαπά, όπως περαιτέρω σημειώνει.

Ερωτηματικά /για να καλύπτουν τα πολλά γιατί/και αποσιωπητικά/για να μπορείς να συμπληρώνεις…( Το Γράμμα, σελ. 11)

Και όντως η ποιητική συλλογή είναι διάσπαρτη με αποσιωπητικά, κυρίως στο τέλος των ποιημάτων, και με αυτό το σημείο στίξης ενισχύεται μάλλον και η θεώρηση της Λευκής Σελίδας, αφού με ολιγόστιχα κυρίως ποιήματα και με τα αποσιωπητικά της, η Νεοκλέους κάπου τιθασεύει τη δική της υποβολή μηνυμάτων και προθέσεων και αφήνει τον αναγνώστη της να συμπληρώσει τις δικές του. Άλλωστε, κατά το κοινώς λογοτεχνικά λεγόμενο, υπάρχουν τόσα ποιήματα όσοι και οι αναγνώστες τους, αφού σε κάθε ανάγνωση υπεισέρχεται το προσωπικό βίωμα, έτσι ώστε η όποια επίδραση να περνάει από φίλτρα ιδιωτικής πρόσληψης και ερμηνείας. Θα μπορούσε βεβαίως κάποιος να ισχυριστεί πως γίνεται και κατάχρηση των αποσιωπητικών στη συλλογή, αλλά εδώ θα πρέπει να γίνει αποδεκτή η επιλογή του δημιουργού για τον συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης.

Η πρόσφατη ιστορία του νησιού ως μνησιπήμων πόνος καταλαμβάνει έναν περίοπτο χώρο στη συλλογή (Μαύρος Ιούλης/Οι λυπημένες λέξεις του Ιούλη/΄Ηχος σειρήνων ). Το τραύμα των τραγικών γεγονότων του Ιούλη του 1974 αναδύεται καθάριο στις λυπημένες λέξεις της ποιήτριας, στον Ιούλιο που συμπυκνώνει πλέον εφιαλτικά στο όνομά του τη φρίκη των ημερών .

Είναι πολύ λυπημένες /οι λέξεις τον Ιούλιο/και δεν τολμάς / να τις αρθρώσεις…/Λες μονάχα: Ιούλιος./Κι αυτό αρκεί! ( Οι λυπημένες λέξεις του Ιούλη, σελ. 57)

Προς το τέλος ωστόσο του βιβλίου, λες και μοιάζει αναπόφευκτο για τη συλλογή, η ποιήτρια, επιστρατεύοντας τον δυναμισμό της τοπικής διαλέκτου, τοποθετεί και τον Αύγουστο στο κάδρο της ανατροπής, έτσι όπως αυτή εισέβαλε στη ζωή των ανθρώπων μετά την τραγωδία. Το ποίημα, επιλέγοντας στίχους που ομοιοκαταληκτούν, σε αντίθεση με τον ελεύθερο στίχο των άλλων ποιημάτων, συνειρμικά παραπέμπει σε ρυθμούς των παραδοσιακών κυπριακών δίστιχων.

Στους τόπους π΄αναγιώθηκα/τα γιασεμιά εμυρίζαν./Αθθίζασιν τον Αύγουστο/τζιαι τες καρκιές ραΐζαν./Μα΄ρτασιν γρόνοι δίσεκτοι/τα γέλια εσταματήσαν./Ερήμωσαν οι γειτονιές/τζι οι στράτες εσιγήσαν…( Τα γιασεμιά, σελ. 69)

Αντίποδας ίσως στην καταστροφή η δύναμη του έρωτα, η οποία υμνείται από καταβολής ποίησης χωρίς να χάνει στο ελάχιστο την κυρίαρχη θέση της στο ρεπερτόριο των ποιητών. Η Νεοκλέους εκπέμπει με τις λέξεις της λυρισμό και ευαισθησία στα ποιήματα ερωτικής υφής:

Αγαπώ τις μέρες του καλοκαιριού/που αλητεύουν/με τα φωτόλουστα θαλασσινά φιλιά/πλάι στο κύμα με το φλοίσβο./Αγαπώ τις νύχτες του καλοκαιριού/που ανασαίνουν ολόγιομα φεγγάρια/κι ο έρωτας γίνεται αλμύρα/και σαγήνη…/Αγαπώ τα καλοκαίρια μας /γιατί έχω έναν απέραντο ουρανό/με το πρώτο εκείνο «σ΄αγαπώ» σου. ( Μέρες καλοκαιριού, σελ. 66)

Κυρίως, όμως, η Εύα Νεοκλέους αναπαριστά στα ποιήματά της την κοινωνική πραγματικότητα, ενίοτε και ζοφερότητα της εποχής. Μια πραγματικότητα, όμως, την οποία εισάγει πολλές φορές μέσα από στοιχεία της φύσης, των μηνών και των εποχών, με δεσπόζουσα την άνοιξη, κι αυτή η προσέγγιση είναι ίσως μια ιδιοτυπία της συλλογής και της ποίησής της γενικότερα.

Ψάχνουμε τα αποτυπώματα της άνοιξης /μπας και ξορκίσουμε το κακό ( Αποτυπώματα, σελ. 42)

΄Απειρα χρόνια χωρίς εσένα…/χρόνια αμέτρητα/φροντίζω ανελλιπώς/τις τριανταφυλλιές/που θα' ναι πάντα οι δικές σου./ ( Απουσία, σελ. 29)

΄Εφευγε μ' ένα δάκρυ /ο λειψός Φλεβάρης./Δεν μπόρεσε να μας χαρίσει/ούτε ένα παιδικό χαμόγελο/κι ας φόρεσαν στεφάνια οι μυγδαλιές./Σκλήρυναν οι μέρες, έγιναν τραχιές/στον ύπνο τους σωσίβια σωτηρίας/ξεβράζουν φρίκη./Εκεί που θα΄πρεπε/να στήνουνε χορό τα χελιδόνια…( Το δάκρυ του Φλεβάρη, σελ. 22)

Ανιχνεύει κανείς και μοντικές επιδράσεις -ο κάθε ποιητής, άλλωστε, πλάθεται μέσα από διαδρομές των ατομικών αναγνώσεών του- ανίχνευση που συντελείται ειδικά σε τίτλους ποιημάτων που παραπέμπουν στον γνωστό τρόπο προσφώνησης του εμβληματικού Κώστα Μόντη (Προς σύννεφα, σελ. 25 /Προς άνοιξη σελ. 35 /Προς αμυγδαλιά, σελ. 38 ) αλλά και στο ύφος κάποιων ποιημάτων, μικρής κυρίως φόρμας, όπου η έκφραση ταλαντεύεται ανάμεσα στην πεζολογική και ποιητική διατύπωση.

Αφήστε, επιτέλους,/λίγη άνοιξη ανενόχλητη/έχει δικαιώματα κι αυτή…./Θέλει να ζήσει./( Επίγραμμα, σελ. 41 )

Προς το τέλος της συλλογής η Νεοκλέους ξαφνιάζει τον αναγνώστη της με ένα σύντομο πεζογράφημα, «Του φεγγαριού», όπως τιτλοφορείται. Τριτοπρόσωπη γραφή, η οποία αναρριχάται και πάλι στα στοιχεία της φύσης (φεγγάρι, τριανταφυλλιά, πασχαλιές, θάλασσα), ένα κείμενο που διατηρεί τη φόρμα και το ύφος του πεζογραφήματος και δίνει στο βιβλίο μια υβριδική πλέον μορφή, αφού φιλοξενεί ποιητικό αλλά και πεζό λόγο. Θεωρώ, όμως, πως η καλύτερη στιγμή της συλλογής είναι το ποίημα που η Νεοκλέους αφιερώνει στον εκλιπόντα πατέρα, ένα ποίημα στο οποίο, μέσα από τις προσφωνήσεις στο οικείο πρόσωπο, η ποιήτρια με λόγο ανεπιτήδευτο, λες και ξεσπάει κάποιος σε λυγμό λέξεων, ξεδιπλώνει τις ωραιότερες μνήμες.

Πατέρα θυμάμαι/είπαν πως έφυγες…/Μα εγώ ξέρω πως/εκείνα τα δέντρα στο περιβόλι μας/εσύ τα χαϊδεύεις και θεριεύουν…( Στον πατέρα μου, σελ. 71)

Η συλλογή ολοκληρώνεται με ένα ποίημα το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως διευκρίνιση για τον τίτλο ολόκληρης της συλλογής.

Ανάμεσα στον πρόλογο/και τον επίλογο/μια λευκή σελίδα/χωρίς αρίθμηση/κλέβει πάντα /την παράσταση…(Εν αναμονή, σελ. 72)

Η ποιήτρια θα μπορούσε να αναφέρεται σε ό,τι παραλείπεται στην ποίηση, σε σιωπές που συμπληρώνουν το νόημα των λέξεων. Αλλά ενδέχεται να είναι και μια έμμεση αναφορά στα αποσιωπητικά, τα οποία «γράφουν» από μόνα τους μια άλλη ποίηση μέσα στο βιβλίο. Το σημαντικό είναι πως η Εύα Νεοκλέους, με τη δεύτερη ποιητική συλλογή της, τοποθετεί στον ποιητικό χάρτη το στίγμα του λόγου της, ενώ μια λευκή σελίδα θα είναι μονίμως η πρό(σ)κληση για την επόμενη δημιουργική συνομιλία με το σύμπαν της ποίησης.  

Εν αναμονή λοιπόν και εμείς, ως αναγνώστες. 

***

Η Ελένη Αρτεμίου Φωτιάδου είναι Επιθεωρήτρια Δημοτικής Εκπαίδευσης.Ασχολείται με την ποίηση και την πεζογραφία,καθώς και με το ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό σενάριο.Έχει στο ενεργητικό της έντεκα ποιητικές συλλογές,εννέα βιβλία παιδικής λογοτεχνίας και μία συλλογή διηγημάτων.Το έργο της έχει τύχει πολλών διακρίσεων.

 Σημ.Την ευχαριστώ θερμά για την κριτική της παρουσίαση!

 

"Ένα ταξίδι είναι η ποίηση...",μια συνέντευξη της Εύας Νεοκλέους στον δημοσιογράφο Ανδρέα Κούνιο

 Πρόσφατα,στις 22/3/2021,δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Αλήθεια" μια συνέντευξή μου στον δημοσιογράφο κ.Ανδρέα Κούνιο,με αφορμή την έκδοση της συλλογής μου "Λευκή Σελίδα",από τις Εκδόσεις Ροδακιό.Ομολογώ ότι δεν συνηθίζω να δίνω συνεντεύξεις κι ούτε θεωρώ ότι έχω κάτι ιδιαίτερο να πω,πέρα από αυτά που λέω στα ποιήματά μου.Παρόλ΄αυτά,η συνέντευξη έγινε και δράττομαι της ευκαιρίας να εκφράσω μέσα από την ανάρτησή μου, τις ευχαριστίες μου στον κύριο Κούνιο και στην "Αλήθεια".

Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα Αλήθεια
 ****

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη:

1.Εάν είχατε, αυτή τη στιγμή, μπροστά σας, μια λευκή σελίδα, τι θα γράφατε πάνω πάνω;

Πριν απ΄ όλα, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω κύριε Κούνιο, για την ευκαιρία που μου δίνετε να μιλήσω για τους στίχους μου.

Τον τίτλο της συλλογής τον διακρίνει μια πολυσημία. Θα μπορούσε να είναι η πρόκληση της δημιουργίας, από το λευκό και το «μη είναι» στο «είναι». Θα μπορούσε να είναι τα πάντα ή το τίποτε. «Ανάμεσα στον πρόλογο/και τον επίλογο/μια λευκή σελίδα/κλέβει πάντα/ την παράσταση…». Κι  εγώ, προσδοκώντας, να ονειρεύομαι ένα αύριο με λευκές σελίδες που θα γράφουν οι άνθρωποι για τις ομορφιές του κόσμου…

 Σήμερα, ίσως θα έβαζα ένα τεράστιο ερωτηματικό. Ένα γιατί, που θα παρέπεμπε σε όλη αυτή τη δυστυχία που προκάλεσε στην ανθρωπότητα η πανδημία.

2.Τι είναι, για εσάς, η ποίηση;

Δύσκολο ερώτημα. Η ποίηση για μένα είναι τα πάντα. Θα προτιμούσα, ωστόσο, να απαντήσω με κάποιους από τους στίχους μου. «Είναι η ποίηση καημός/κι οι λέξεις της πληγές/που αναβρύζουν αίμα./Δεν έχει ανάγκη/από ορισμούς η ποίηση,/μην επιμένετε…/έχει δικό της τρόπο/να ορίζει τις σιωπές…».

3.Έτσι κι αλλιώς, θα μπορούσαμε να πούμε πως, εκτός των άλλων, η ποίηση αποτελεί και μια απόδραση, κι αν ναι, από πού, τελικά, θέλουν να αποδράσουν οι άνθρωποι;

Αν δεχτούμε πως είναι έτσι, ίσως ναι, οι άνθρωποι βρίσκουν καταφύγιο  στην ποίηση. Κι αυτό γιατί, από μόνη της, προσδίδει τα εργαλεία κατάφασης της ανθρώπινης ιδιότητας. Η ποίηση είναι λύτρωση κι όσο ο κόσμος μας δοκιμάζεται, τη χρειάζεται. Κι αν δεχτούμε πως η εποχή μας είναι αντιποιητική με την ευρύτερη έννοια και αντιπνευματική, τότε αποτελεί βάλσαμο η ποίηση αλλά και η τέχνη γενικότερα. Ίσως- κι ας μου επιτραπεί η έκφραση- είναι το σωτήριο εμβόλιο για έναν άλλο, διαρκή covid 19.

4.Από πού αντλείτε, συνήθως, τις εμπνεύσεις σας;

Πολλά μπορεί να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης για μένα. Η φύση, τα λουλούδια, οι εποχές, η θάλασσα, το φεγγάρι. Αλλά και ο πόνος, η δυστυχία, η απώλεια, το κλάμα των  παιδιών. Δεν μπορεί να μένει ανεπηρέαστη η ποίηση από τα όσα βιώνει ο κόσμος γύρω μας. Και δεν αρκείται βέβαια στο να τα εντοπίζει ή να τα καταγράφει.  

5.Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η μεγαλύτερη αρετή του ποιητή;

Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου ποιήτρια. Ναι, γράφω ποιήματα και στίχους, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορώ να προσδώσω στον εαυτό μου αυτή την ιδιότητα. Η μεγαλύτερη αρετή του ποιητή είναι η ταπεινότητα. Να΄ ναι σιωπηλός και να μιλά μόνο μέσα από το έργο του. Αν το έργο του φτάσει στον αναγνώστη, αυτό σημαίνει ότι είχε κάτι να πει.

6.Υπάρχει η αντίληψη ότι οι ποιητές είναι άτομα μοναχικά, ενίοτε και μυστηριώδη. Έτσι έχουν τα πράγματα;

 Μοναχικά ίσως, ναι. Κι αυτή η μοναχικότητα δεν παραπέμπει σε μη κοινωνικά όντα. Έχουν ανάγκη τις σιωπές και ατέλειωτες ώρες συνομιλίας με τον εαυτό τους οι ποιητές και γενικά όσοι ασχολούνται με την τέχνη. Είναι μια επώδυνη, εσωτερική διαδικασία, θα έλεγα, από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι τη μετουσίωσή της σε λέξεις. Τώρα, ως προς τον δεύτερο χαρακτηρισμό, νομίζω πως δεν θα συμφωνήσω. Λίγο απόμακροι, μπορεί και ιδιόρρυθμοι. Ωστόσο και οι ποιητές απλοί, καθημερινοί άνθρωποι είναι.

7.Στη «Λευκή Σελίδα» κυριαρχεί η μελαγχολία. Για ποιο λόγο;

 Νομίζετε; Εγώ θα έλεγα πως μπορεί να ενυπάρχει σε κάποιους στίχους ή και ποιήματα αλλά δεν είναι κυρίαρχη. Ίσως να ήταν πιο διακριτή στα «Σημάδια για το δρόμο», την πρώτη μου ποιητική συλλογή. Από την άλλη, η χαρά ή και η ευτυχία δεν έχουν ανάγκη από καταγραφές. Εισβάλλουν στις ζωές μας κάποιες φορές και τις συνεπαίρνουν. Κι έτσι, λοιπόν, αφήνουν το πεδίο ελεύθερο για τις πιο συχνές συναισθηματικές καταστάσεις, που είναι η λύπη, η διάψευση, η δυστυχία. Εξάλλου και ο Μπωντλαίρ είχε πει «Δεν μπορώ να συλλάβω κάποιο τύπο ομορφιάς, στον οποίο δεν υπάρχει μελαγχολία».

8.Ανεξαρτήτως τούτου, φεγγοβολούν και αναλαμπές χαράς, ελπίδας και αισιοδοξίας. Όπως η Άνοιξη, για παράδειγμα.

Πέρα από τον τίτλο που εμπεριέχει μηνύματα ελπίδας, νομίζω πως σε αυτή τη συλλογή είναι διάχυτη η αισιοδοξία. Πέρα από τον πόνο της απώλειας, πέρα από την οδύνη και τον σπαραγμό για τη δυστυχία του κόσμου, αχνοφέγγει η ανατολή της ομορφιάς. Και η Άνοιξη, ναι, διατρέχει αρκετές από τις σελίδες της συλλογής. Κατάφερε να «κλέψει την παράσταση» και να κυριαρχήσει. Άνοιξη είναι αυτή, κάνει ό,τι θέλει. «Πάντα σε περιμένει μια άνοιξη./Φτάνει ν΄ ακολουθήσεις τα σημάδια της…».Και τα σημάδια της, μόνο οι μυημένοι μπορούν να τα ακολουθήσουν…

9.Να υποθέσω ότι είναι και η αγαπημένη σας εποχή;

Όχι ακριβώς. Αγαπημένες μου είναι όλες οι εποχές και δεν θέλω να έχουμε κακοφανίσματα με τις υπόλοιπες. Η καθεμιά για τη δική της ομορφιά. «Αγαπώ τους μήνες με τα ρω/γιατί έχουν το υγρό των ματιών σου…», «τα φθινόπωρα που δεν ήταν της λύπης…», «αγαπώ τις μέρες του καλοκαιριού που αλητεύουν…» αλλά και «και τον ήχο της βροχής που γαληνεύει το πρόσωπο της νύχτας…».

Ωστόσο, όπως είπα και πιο πάνω, λες και εισέβαλε στη Λευκή Σελίδα η άνοιξη και κατάφερε να επικρατήσει. Ανέκαθεν ασκούσε μια ιδιαίτερη γοητεία πάνω μου αυτή η εποχή. Είναι ένα αληθινό θαύμα να παρακολουθείς το ζωντάνεμα και την αναγέννηση της φύσης, το ξεδίπλωμα της ελπίδας, την κατάφαση της ζωής.

****