Είναι Χριστούγεννα...

Δύσκολα κι αυτή τη χρονιά τα Χριστούγεννα...Και οι ευχές μοιάζουν να είναι διστακτικές.
Μα ίσως, τώρα είναι που τις χρειαζόμαστε, όσο ποτέ άλλοτε.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Χριστούγεννα της αγάπης και της ελπίδας!
Κι ας ευχηθούμε,να΄ναι τα τελευταία Χριστούγεννα της δυστυχίας και του πόνου... 
Τα Χριστούγεννα του 2015...
****
 Και πάλι λες δεν είναι δυνατό
όλες αυτές οι ευχές να ψεύδονται
και πάλι λες δεν είναι δυνατή
τέτοια πανταχόθεν σύμπτωση,
δεν είναι δυνατή τέτοια πανταχόθεν συμπαιγνία.

Κώστας Μόντης, "Χριστουγεννιάτικες κάρτες"
****
 

Η περσινή μας ευχετήρια κάρτα

 ****
 Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα. Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.

«Είδες –μου λέει- γεννήθηκε η ευσπλαχνία! Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα 
ωραιότερο απ’ αυτό.

Τάσος Λειβαδίτης,"Η Γέννηση"
 ****

 ****
 Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την πας ως την άκρη του κόσμου.
να την κάνεις περιπατητικό αστέρι ή ξύλα
αναμμένα για τα Χριστούγγενα – στο τζάκι του Νέγρου
ή του Έλληνα χωρικού. Να την κάνεις ανθισμένη μηλιά
στα παράθυρα των φυλακισμένων. Εγώ
μπορεί να μην υπάρχω ως αύριο.
Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την κάνεις τις νύχτες
ορατές νότες, έγχρωμες,
στον αέρα του κόσμου.

Να την κάνεις αγάπη.

Νικηφόρος Βρεττάκος,"Το παιδί με τη σάλπιγγα"
****

"Οι γλάροι των ονείρων μας...",ένα τραγούδι κι ένα ποίημα

Φωτό:Εύα Νεοκλέους

Ο γλάρος
Στίχοι και μουσική:Βάσω Αλαγιάννη
Τραγούδι:Βασίλης Διαμάντης
***

***

Φωτό:Γιαννάκης Παπαναστασίου

****
Η μελωδία της σιωπής

Eίναι γαλάζια
των ονείρων μου τ’ ακρότατα
κι είναι οι λέξεις μου
αρώματα της άνοιξης
που σμίγουν σε γιορτή
της μελωδίας.
Με τη σιωπή μου τραγουδώ
για την αγάπη μου
και οι γλάροι συντροφεύουνε
τους ύμνους...
Εύα Νεοκλέους,Σημάδια για το δρόμο,
Ακτίς 2015

Επτά χρόνια Επισημάνσεις!

Φιλοτέχνηση:Ανδρέας Λοφίτης

Οι "Επισημάνσεις" είχαν γενέθλια τον περασμένο μήνα.Κλείσαμε αισίως τα επτά χρόνια και βέβαια, συνεχίζουμε!!!Ευχαριστούμε που μας στηρίζετε και που είσαστε όλα αυτά τα χρόνια δίπλα μας!
Είναι γεγονός ότι οι αναρτήσεις μας έχουν κάπως αραιώσει και μειώθηκε ο ενθουσιασμός των πρώτων χρόνων,όμως είμαστε σταθερά εδώ.Η κρίση των ιστολογίων οδήγησε πολλούς συν-μπλόγκερς στην παραμέληση/εγκατάλειψη των blogs τους και στην υιοθέτηση πιο απλών και εύκολων μορφών κοινωνικής δικτύωσης.Ωστόσο,τελευταία παρατηρείται μια τάση επιστροφής και ίσως(;) επανέλθουμε στις εποχές της ακμής.
Οφείλουμε ιδιαίτερες ευχαριστίες σε όλους εκείνους τους διαδικτυακούς φίλους που πίστεψαν σ΄εμάς και που πορευόμαστε μαζί όλα αυτά τα χρόνια.
Να είστε όλοι καλά και καλή μας συνέχεια! 

Και επειδή θα θέλαμε, με αυτή την ανάρτησή μας να γιορτάσουμε μαζί σας τα επτάχρονά μας,στείλτε μας τις ευχές σας με κάτι δικό σας(κείμενα,φωτογραφίες,τραγούδια).Θα τα δημοσιεύσουμε σε ειδική,εορταστική έκδοση!

**** 
 Η πρώτη μας "ιστορική" ανάρτηση ήταν εδώ
****

Ένα παλιό banner μας

 *****

Logo:Νίκος Ράμμος

 ****

Logo:Ανδρέας Λοφίτης

****

Εύα Νεοκλέους "Εκ βαθέων",μια ανάλυση από τον Κωνσταντίνο Μάντη

                                                  Dorina Costras
 ****
Ευχαριστώ θερμά τον Κωνσταντίνο Μάντη για την ανάλυση του ποιήματός μου. Και είναι μεγάλη τιμή για μένα, που το ιστολόγιο "Σημειώσεις Νεοελληνικής Λογοτεχνίας", αγκαλιάζει τόσο ζεστά τα Σημάδια για το δρομο. 
http://latistor.blogspot.gr/2015/10/blog-post_15.html
****
 Εύα Νεοκλέους «Εκ βαθέων»

                           Στη μητέρα μου

Αν ήμουν ποιητάρισσα
θα σε τραγουδούσα ολόγιομο φεγγάρι.
Θα τραγουδούσα
το βουβό σου κλάμα
την ώρα την ύστερη.

«Πότε θα ξανάρθεις», θα ρωτάς.
Και θα αφουγκράζεσαι
τις νύχτες αν πονώ.
Τις άπειρες χωρίς φεγγάρι νύχτες...

Θα ξανάρθω μάνα...
σίγουρα θα ξανάρθω.
Και θα ‘μαι ίδια φως

σαν το φεγγάρι....  

Το «Εκ βαθέων» είναι ένα ιδιαίτερα τρυφερό ποίημα από τη συλλογή «Σημάδια για το δρόμο» της ποιήτριας Εύας Νεοκλέους. Στο επίκεντρό του τίθεται η αγάπη για το ιερότερο πρόσωπο στη ζωή κάθε ανθρώπου, τη Μητέρα. Μια αγάπη που ξεπερνά συχνά τα όρια της πεπερασμένης ανθρώπινης ζωής και συνεχίζει την πορεία της ακόμη και μετά την έλευση του θανάτου που κατορθώνει μεν να διακόψει την άμεση επαφή με το αγαπημένο πρόσωπο, αδυνατεί όμως να θέσει τέρμα σ’ αυτό το ακατάλυτο συναίσθημα.

Αν ήμουν ποιητάρισσα
θα σε τραγουδούσα ολόγιομο φεγγάρι.
Θα τραγουδούσα
το βουβό σου κλάμα
την ώρα την ύστερη.

Το αίτημα για το χάρισμα του ποιητικού λόγου που θα επέτρεπε την απαθανάτιση της αγαπημένης μορφής κατά τρόπο τέτοιο ώστε η μνήμη της ύπαρξής της να διασφαλιστεί από τη λήθη του χρόνου, μας παραπέμπει συνειρμικά στην ποιητική δωρεά που δέχεται ο Κρητικός, ο ήρωας του Διονύσιου Σολωμού, στην ομώνυμη ποιητική σύνθεση. Η απώλεια της αγαπημένης και ο απροσμέτρητος πόνος για εκείνη αντισταθμίζονται εν μέρει με το θείο δώρο του ποιητικού λόγου, που δίνει στον ήρωα τη δυνατότητα να υμνεί την αιώνια αγάπη του.
Αν το ποιητικό υποκείμενο είχε το χάρισμα του ποιητικού λόγου θα υμνούσε τη μητέρα σε όλη την ακμή της νεότητάς της, όταν ολόγιομο φεγγάρι ακόμη στεκόταν τροφός, προστάτης και καθοδηγητής για εκείνη. Θα υμνούσε ακόμη και τις στιγμές του τέλους της, όταν ο πόνος του επερχόμενου αποχωρισμού αγγίζει σημεία τέτοια που οι λέξεις δεν επαρκούν να αποδώσουν.
Και χρειάζεται πράγματι το δώρο της ποίησης ακέραιο -χωρίς και πάλι να είναι βέβαιο πως θα φανεί αρκετό- για να δοθεί με λέξεις η αγάπη της μητέρας κι όλα όσα εκείνη προσφέρει από την πρώτη μέχρι και την τελευταία στιγμή. Πώς να μιλήσει κανείς, άλλωστε, για μιαν αγάπη που διατρέχει κάθε λεπτό και κάθε σκέψη της ζωής του; Πώς να δώσει με λέξεις τον πόνο που κρύβει το βουβό κλάμα του τέλους, όταν το αγαπημένο πρόσωπο χάνεται για πάντα;

«Πότε θα ξανάρθεις», θα ρωτάς.
Και θα αφουγκράζεσαι
τις νύχτες αν πονώ.
Τις άπειρες χωρίς φεγγάρι νύχτες...

Η μητέρα που βρίσκεται με την ψυχή και τη σκέψη της πάντοτε πλάι στο παιδί της και ζει κάθε του χαρά και ζει κάθε του πόνο, σαν να είναι δικές της χαρές, σαν να είναι οι μεγαλύτεροι δικοί της πόνοι. Η μητέρα που ξενυχτά προσμένοντας∙ η μητέρα που ξέρει να διαβάζει κάθε λέξη και κάθε σιωπή του παιδιού της, γνωρίζοντας χωρίς καν να ρωτήσει πότε εκείνο πονά, πότε είναι θλιμμένο. Η μητέρα που στέκει πλάι στο παιδί της ακόμη και τις αφέγγαρες νύχτες, που η ζωή δεν έχει να δώσει χαρές∙ η μητέρα που αντέχει αγόγγυστα τις άπειρες νύχτες της θλίψης και της οδύνης, έτοιμη να δώσει και τη ζωή της για να προφυλάξει το παιδί της από τα δίχτυα του πόνου. Η μητέρα αυτή είναι το σιωπηλό, το πάντα σταθερό στήριγμα του παιδιού της, σε κάθε του βήμα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες πίκρες κι αν πρέπει να υπομείνει.

Θα ξανάρθω μάνα...
σίγουρα θα ξανάρθω.
Και θα ‘μαι ίδια φως

σαν το φεγγάρι....  

Η ποιήτρια διαβεβαιώνει τη μητέρα της πως θα έρθει και πάλι κοντά της, έστω κι αν ό,τι τους έχει πια χωρίσει είναι ο ακατανίκητος θάνατος. Θα ξανάρθει κοντά της έχοντας λάβει πια τη μορφή του φωτός∙ θα ξανάρθει έστω κι αν πρέπει να υπερβεί τα ανθρώπινα όρια∙ έστω κι αν πρέπει να βαφτιστεί στο φως, μοιάζοντας πια με το ολόφωτο φεγγάρι. Μια υπόσχεση που έχει τραφεί απ’ την άπειρη αγάπη που η μητέρα προσέφερε αδιάλειπτα σ’ όλη της τη ζωή∙ μια υπόσχεση με τη δύναμη όρκου ιερού, αφού αντλείται από τα αγνότερα βάθη της ψυχής.
Ο θάνατος δεν σημαίνει το τέλος αυτής της αγάπης, μιας κι υπάρχει αυτή η πρόθεση κι αυτή η πίστη της μελλοντικής επιστροφής. Σκέψη που μας παραπέμπει εκ νέου στην ποίηση του Σολωμού, ο οποίος συνήθιζε μετά από κάθε αναφορά στο θάνατο να προσφέρει την παραμυθία της ανάστασης, την ελπίδα της Δευτέρας Παρουσίας. Έτσι, στα βήματα του Κρητικού, που δεν άφησε το θάνατο να τον χωρίσει από την αγαπημένη του∙ που δεν επέτρεψε στο θάνατο του σώματος να καταλύσει την αγάπη που γέμιζε την ψυχή του, η ποιήτρια δίνει τη δική της ανάλογη υπόσχεση.

Κι η μελλοντική επιστροφή της είναι δοσμένη με μια εικόνα φωτός που έρχεται σε άμεση συνομιλία με την υπερβατική μορφή της Φεγγαροντυμένης. Ίδια φως, θα είναι η ποιήτρια, στο δικό της υπερκόσμιο ταξίδι, όπως λουσμένη στο φως του φεγγαριού και γεννημένη από αυτό πρόβαλε η θεϊκή μορφή μπροστά τα έκθαμβα μάτια του Κρητικού. 

****

"Τα σημάδια για το δρόμο" στη Λάρνακα

Πρόσκληση
Η Πολιτιστική Κίνηση "Φίλοι της Λογοτεχνίας και Πολιτισμού"
και η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών Λάρνακας σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Εύας Νεοκλέους
Σημάδια για το δρόμο
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015,ώρα 19:30
στην αίθουσα της Στέγης(Πλατεία Βασιλέως Παύλου,Λάρνακα).
Στην παρουσίαση θα απευθύνει χαιρετισμό ο Δρ.Κώστας Κατσώνης,Πρόεδρος της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών Λάρνακας.

Για τη συλλογή θα μιλήσουν:
Αγγελική Ριαλά,Εκδόσεις Ακτίς
Άριστος Τσιάρτας,Επικεφαλής της Αρχής κατά των Διακρίσεων
Πάμπος Κουζάλης,ποιητής

Την εκδήλωση επενδύουν μουσικά η Έλενα Κώστα 
και η Βασιλεία Χριστοδούλου από το Ελληνικό Ωδείο Κιτίου-Αραδίππου.
Συντονιστής: Αντρέας Τιμοθέου,ποιητής
***

"Σημάδια για το δρόμο",δύο ποιήματα

Ξαναγυρνάμε και πάλι στα "Σημάδια για το δρόμο" με αφορμή ένα εξαιρετικό βίντεο που δημιούργησε ο καλός φίλος και ποιητής Αντρέας Τιμοθέου.Τον ευχαριστούμε θερμά που αφιέρωσε τόσο χρόνο για τα "Σημάδια..".
****

****

Ποίηση

Δε χρειάστηκε και πολύ…
Μοναχά το μένος της αθωότητας
μέσα από τα τεράστια μάτια σου
που μεταμόρφωναν τον κόσμο.

Ποίηση μονάχα οι σιωπές
καθώς ο χρόνος σταματά
και λαχταράει.
Ποίηση οι αιχμές των ονείρων μας
μες τη σοφή απεραντοσύνη
του κάλλους.

Ποίηση μονάχα εσύ.
Κι ας μην το ξέρεις. 
****
 
Ενόραση

Αιώνες περπάτησα γυμνή
ανάμεσα στις φυλλωσιές του Αυγούστου
και τις πηγές που δεν στέρεψαν.

Αιώνες ξεδιάλυνα των μαντείων τ’ ανερμήνευτα,
ξέροντας πως οι ανακατωμένοι αέρηδες
ήταν η ίδια η ζωή.

Τα καμώματα των καιρών πληθαίνουν
-μοίρα του ανήσυχου Ιθακήσιου-

Αιώνες αγρύπνησα
να ανιχνεύω τα σημάδια
από ήχους άλλων ουρανών…

Αιώνες χαράχτηκα
με το λευκό των γιασεμιών
σε αυλές με το αγιόκλημα της λύπης.

Ανήσυχοι

θα καταθέτουν
πανσελήνους
οι αιώνες μου.

Εύα Νεοκλέους,Σημάδια για το δρόμο,Ακτίς 2015

***** 
Σημ.Ο Αντρέας Τιμοθέου είναι ποιητής και κατάγεται από τη Λάρνακα της Κύπρου.Παρά το νεαρό της ηλικίας του, έχει στο βιογραφικό του ένα πλούσιο ποιητικό έργο και πολλές διακρίσεις.

Από το ημερολόγιο ενός φοιτητή - Καλοκαίρι του 1974

Από το ημερολόγιο ενός φοιτητή
Καλοκαίρι 1974

Στη φωτογραφία οι έφεδροι ανθυπολοχαγοί του 304 Τ.Ε. από αριστερά προς δεξιά: Γιαννάκης Κολνάκος, Νίκος Νεοκλέους, Νίκος Τούμπας και Στέλιος Βασιλειάδης. .

Δημοσιεύουμε σήμερα ένα ημερολόγιο-χρονικό των τραγικών γεγονότων του Ιούλη και Αυγούστου του 1974, στο πολύπαθο νησί μας.Ο Νίκος Νεοκλέους,πρωτοετής φοιτητής στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του ΕΜΠ,καταγράφει επιγραμματικά τα γεγονότα,όπως ο ίδιος τα βίωσε,χωρίς σχόλια και προσωπικές ερμηνείες.Πιστεύουμε, πως γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο,το ημερολόγιο έχει ιδιαίτερη σημασία.Εδώ,ο Ιστορικός του μέλλοντος θα βρει πλούσιο υλικό για την περίοδο της Τουρκικής Εισβολής(1η και 2η φάση) αλλά και για τα γεγονότα που προηγήθηκαν.

Τετάρτη 10 Ιουλίου: Πολυτεχνείο Αθήνα. Τελευταία μέρα εξετάσεων.
Παρασκευή 12 Ιουλίου: Φτάνω στην Κύπρο. Μεταβαίνω στην Πάφο.
Σάββατο 13 Ιουλίου: Πηγαίνω στο χωριό μου (Επισκοπή Πάφου).
Δευτέρα 15 Ιουλίου: Το πρωί γίνεται πραξικόπημα. Κατεβαίνω στην Πάφο και παίρνω όπλο. Ανεβαίνω σε ένα από τα φορτηγά της φάλαγγας που ετοιμάζεται για να αναχωρήσει. Πηγαίνουμε προς Λευκωσία για αντίσταση. Στη Λεμεσό μας καθηλώνουν με πυρά στην παραλία. Τη νύχτα την βγάζω στην ταράτσα της Μητρόπολης Λεμεσού.
Τρίτη 16 Ιουλίου: Το πρωί η μάχη σταματά. Επιστρέφω στην Πάφο με λαντρόβερ. Το απόγευμα η Πάφος παραδίδεται. Δίνω το όπλο μου σε ένα γείτονα αστυνομικό και πηγαίνω στο χωριό μου.
Τετάρτη 17 Ιουλίου: Καλούν τους εφέδρους αξιωματικούς να παρουσιαστούν στο στρατό. Αγνοώ την πρόσκληση.
Σάββατο 20 Ιουλίου: Με ξυπνά η μητέρα μου στις 6 το πρωί. Τουρκική εισβολή. Κατατάσσομαι στο στρατό. Μεταβαίνω στην Ανωτέρα (Πέμπτη Ανωτέρα Τακτική Διοίκηση της Εθνικής Φρουράς). Ο Διοικητής της Ανωτέρας με στέλνει στο Μούτταλλο (Τουρκική συνοικία της Πάφου) και αναλαμβάνω καθήκοντα ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στην πρώτη γραμμή. Αρχίζει η μάχη. Βάζουμε κατά του μιναρέ που έχει γίνει φυλάκιο - πολεμίστρα. Ο χειριστής του μπρεν δίπλα μου τραυματίζεται στο πρόσωπο.
Κυριακή 21 Ιουλίου: Παραδίδεται ο Μούτταλλος. Επιστρέφω στην Ανωτέρα. Με στέλλουν στα Μαντριά. Στο δρόμο πριν τη Γεροσκήπου μας κάνει επίθεση τουρκικό αεροπλάνο. Δεν υπάρχουν θύματα. Στα Μαντριά κάνουμε επίθεση με πυρ και κίνηση και τα καταλαμβάνουμε. Παίρνω την τουρκική σημαία που είχαν στην πύλη του χωριού. Το βράδυ κοιμάμαι σε ένα σπίτι στα Μαντριά.
Δευτέρα 22 Ιουλίου: Κάνουμε εκκαθάριση μέχρι τη θάλασσα. Μετά πηγαίνουμε στη Σουσκιού. Οι Τούρκοι είχαν ήδη φύγει. Το βράδυ κοιμάμαι στην Ανωτέρα.
Τρίτη 23 Ιουλίου: Στις 6 η ώρα ξεκινάμε μία διμοιρία με ένα φορτηγό για την Αυδήμου για εκκαθάριση. Στην Αυδήμου υπάρχει ήδη στρατός από τη Λεμεσό και επιστρέφουμε πίσω στην Πάφο. Το απόγευμα πηγαίνω στο χωριό με την τουρκική σημαία στον κόρφο.
Τετάρτη 24 Ιουλίου: Παρουσιάζομαι στην Ανωτέρα το πρωί και με στέλνουν στο Δεύτερο Γυμνάσιο Πάφου. Μπαίνω στο 304 ΤΕ ως Διμοιρίτης των όλμων 60 χιλιοστών, στο Λόχο Υποστήριξης.
Πέμπτη 25 Ιουλίου: Συλλαμβάνουν τους χωριανούς μου που ήρθαν με λεωφορείο να παραδώσουν τα κυνηγετικά τους όπλα και τσακώνομαι με τον Παπακλεοβούλου (Μόνιμο Αξιωματικό της Εθνικής Φρουράς) μέχρι να τους αφήσει ελεύθερους να γυρίσουν στο χωριό.
Σάββατο 27 Ιουλίου: Το Τάγμα ετοιμάζεται να ξεκινήσει για το Σταυροβούνι. Πριν ξεκινήσουμε κατεβάζουν κάποιους επιλεκτικά από τα αυτοκίνητα. Από το Σταυροβούνι μας παίρνουν στη Νήσου, όπου στρατοπεδεύουμε κάτω από τις ελιές.
Κυριακή 28 Ιουλίου: Τις νύχτες κάνει κρύο. Σκάβω χαράκωμα και βάζω μέσα ποκαλάμες και κοιμάμαι τυλιγμένος στην κουβέρτα. Μπορούμε να πηγαίνουμε στο χωριό για καφέ. Τα τσιγάρα είναι δωρεάν.
Δευτέρα 29 Ιουλίου: Οι στρατιώτες είναι αγανακτισμένοι γιατί έχουν την εντύπωση ότι μας στέλνουν από την Πάφο στην πρώτη γραμμή για να σκοτωθούμε.
Τρίτη 6 Αυγούστου: Το μεσημέρι ξεκινάμε προς άγνωστη κατεύθυνση. Στον παραλιακό δρόμο, πριν τη Βασίλεια, κατά τις 10 το βράδυ, μας χτυπάνε τα τουρκικά πλοία. Φορτηγά με τρομοκρατημένους στρατιώτες του 256 ΤΠ επιστρέφουν από Λάπηθο-Καραβά. Μας είπαν ότι το Τάγμα τους αποδεκατίστηκε. Κάποιος μου είπε ότι ο Ανθυπολοχαγός Μπιτσάκης με τον οποίο είχαμε υπηρετήσει μαζί στα Χαλάσματα της Πεντάγιας τον προηγούμενο χρόνο, είχε σκοτωθεί στη Λάπηθο. Αρκετοί στρατιώτες του Τάγματός μας λιποτακτούν. Το βράδυ κοιμάμαι στα χαρακώματα των ΛΟΚ.
Τετάρτη 7 Αυγούστου: Το πρωί πηγαίνουμε στις λεμονιές, κοντά στη Βασίλεια. Με διαταγή του Διοικητή ξεφορτώνουμε τα πυρομαχικά από τα φορτηγά. Μισή ώρα μετά αρχίζει το πυροβολικό από τον Πενταδάχτυλο να μας βάζει με θεριστικές βολές. Τα βλήματα σκάνε δίπλα μας. Καταφέρνω να διαφύγω μαζί με τον  Χριστάκη (μεγαλύτερο αδελφό μου που ήταν στη Διμοιρία μου) δια μέσου ενός ρυακιού. Διψώ πολύ. Ζητώ από κάποιους ξένους δημοσιογράφους λίγο νερό. Δεν μου δίνουν. Βρίσκω ένα πηγάδι και βγάζω ένα  κουβά νερό. Είναι γλυφό… Το Τάγμα είχε ένα νεκρό και 30 τραυματίες. Επιστρέφουμε στα Πάναγρα όπου κοιμόμαστε το βράδυ.
Πέμπτη 8 Αυγούστου: Το πρωί παίρνουμε διαταγή να φύγουμε για τη Φιλιά. Σε μένα ο Διοικητής δίνει διαταγή μαζί με τρεις στρατιώτες  να επιστρέψουμε πίσω στη Βασίλεια να φέρουμε τα εγκαταλειμμένα όπλα. Βρίσκουμε δύο πολυβόλα και πολλά πυρομαχικά. Δίπλα στα πυρομαχικά υπάρχει φωτιά, την οποία σβήνουμε. Ένα στρατιωτικό ελικόπτερο περιφέρεται πάνω από το χωριό. Κρυβόμαστε στις λεμονιές να μην μας δει. Παίρνουμε μόνο τα πολυβόλα και επιστρέφομε στη Φιλιά, όπου έχει στρατοπεδεύσει το Τάγμα. Το βράδυ ο Διοικητής μου δίνει εντολή να πάω πίσω στη Βασίλεια να φέρω και τα πυρομαχικά. Ο Χριστάκης μου λέει να μην πάω, γιατί είναι πολύ επικίνδυνο. Δεν μπορώ ν αρνηθώ διαταγή. Παίρνω ένα φορτηγό και μερικούς στρατιώτες και πηγαίνω πίσω. Φορτώνουμε τα πυρομαχικά και επιστρέφουμε αργά το βράδυ.
Παρασκευή 9 Αυγούστου: Παραμένουμε στη Φιλιά και ανασυντασσόμαστε. Εξακολουθούν να έρχονται στρατιώτες που είχαν αποκοπεί από το Τάγμα στη Βασίλεια.
Δευτέρα 12 Αυγούστου: Είμαστε στη Φιλιά. Παίρνω τα αποτελέσματα των εξετάσεών μου. Έχω κοπεί στη Χημεία και τα Μαθηματικά.
Τρίτη 13 Αυγούστου: Μεταφερόμαστε στη Μόρφου. Στρατοπεδεύουμε στο Πάρκο, εκεί όπου κάθε χρόνο γινόταν το φεστιβάλ πορτοκαλιού.
Τετάρτη 14 Αυγούστου: στις 3 τα χαράματα ο Διοικητής καλεί τους Αξιωματικούς και μας εξηγεί την αποστολή μας. Αγία Μαρίνα για επιβράδυνση του εχθρού και μετά κάπου στους πρόποδες του Τροόδους. Ξεκινάμε για την Αγία Μαρίνα Σκυλλούρας. Εκεί βγάζουμε χαρακώματα και ετοιμάζουμε αμυντική γραμμή. Το βράδυ κοιμόμαστε στα χαρακώματα.
Πέμπτη 15 Αυγούστου: Αρχίζει ο βομβαρδισμός από τα τουρκικά αεροπλάνα των χωριών της περιοχής. Βομβαρδίζουν και τις δικές μας θέσεις. Μονάδα της ΕΛΔΥΚ που ήταν πιο μπροστά από εμάς υποχωρεί. Το άρμα που είχαν καταλάβει από τους Τούρκους μας τρομοκρατεί. Ο οδηγός του σταματά και μας λέει ότι πίσω έρχονται τα τουρκικά τανκς και μας προτρέπει να φύγουμε. Μια νάρκη που είχε βάλει ο Φίλιππος (Φίλιππος Κρητιώτης Έφεδρος Ανθυπολοχαγός του Μηχανικού) ανατινάσσει το πρώτο τουρκικό άρμα και καθυστερεί τα υπόλοιπα. Υποχωρούμε στην Αυλώνα. Μόλις που προλάβαμε. Κάτω από τις ελιές μας βομβαρδίζουν ξανά τα αεροπλάνα. Παρακαλώ την Παναγία να νυχτώσει πιο νωρίς. Βραδιάζει. Τα αεροπλάνα φεύγουν αφού πρώτα βομβαρδίζουν όλα τα γύρω χωριά. Υποχωρούμε στη Βυζακιά. Το ραδιόφωνο μεταδίδει: «Αι ημέτεραι δυνάμεις αναδιπλούνται ομαλώς…»
Παρασκευή 16 Αυγούστου: Γίνεται ανταρσία από τους στρατιώτες του τάγματος. Αρκετοί ανέβηκαν στα φορτηγά, έστρεψαν τα όπλα κατά του Διοικητή και επέστρεψαν στην Πάφο μέσω Τροόδους. Παραμείναμε μόνο η μισή δύναμη του Τάγματος
Από εδώ και πέρα το ημερολόγιο μου παραμένει κενό.
Ύστερα από μια βδομάδα πήραμε διαταγή να επιστρέψουμε στην Πάφο… Την τουρκική σημαία την έκαψε η μάνα μου τον καιρό που εγώ έλειπα στον πόλεμο... 
Στις 17 του Σεπτέμβρη απολύθηκα από το στρατό και επέστρεψα στην Αθήνα για να συνεχίσω τις σπουδές μου.
Έτσι πέρασα τις διακοπές μου, το καλοκαίρι του 1974, ως πρωτοετής φοιτητής του Πολυτεχνείου. Διακοπές που σημάδεψαν και επηρέασαν τη ζωή μου στη συνέχεια. Σαράντα χρόνια μετά αφιερώνω αυτό το ημερολόγιο σε όλους τους φίλους και συναγωνιστές του 304 Τάγματος Επιστρατεύσεως της Πάφου.
Νίκος Νεοκλέους

***** 
Σημείωση:Το κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στην εφημ. "Ο Φιλελεύθερος",καθώς επίσης και στο Ιστολόγιο "Λέσχη Ανάγνωσης,Λεμεσός".

Δύο ποιήματα για τον Ιούλιο

Καλό Μήνα Ιούλιο!
Δύσκολες οι μέρες.Αγωνία,ανησυχία,φόβος για το αύριο...
Δύναμη,αντοχές και κουράγιο σε όλους!
Ποτέ δεν ήταν εύκολοι οι Ιούληδες...


****
Επιλέξαμε να υποδεχτούμε τον Ιούλη με δυο ποιήματα από την ποιητική συλλογή
 Σημάδια για το δρόμο.

****
Ήταν καιρός...

Ήταν καιρός...
η πανσέληνος του Ιούλη
παίρνει εκδίκηση.
Κάπου εδώ ο χρόνος σταματά.

Ήταν καιρός…
Στάζει η πίκρα
και κακοφορμίζουν οι πληγές
φρούδα ελπίδα η επούλωση.

Ήταν καιρός…
Μέρα σημαδιακή των απαρνήσεων
ποιος πλήρωσε και ποιος θα δώσει λόγο…
Κάπου εδώ το πλήρωμα του χρόνου.

Εδώ του φεγγαριού το φως αγρίεψε.
Ήταν καιρός...
****

Φωτό:Εύα Νεοκλέους

Κάποτε ο Ιούλης…

Άκρως αποθαρρυντικά τα δεδομένα
πολλαπλών ματαιώσεων συνέχεια…
ο ήλιος του Ιούλη
κόντρα στο αξεδιάλυτο του ονείρου.

Κυμάτισμα ελπίδας
με την πρώτη άχνα της ανατολής.
Κατάθεση ψυχής
ανάμεσα στα φτερουγίσματα
των γλάρων
και των φιλιών το ατέλειωτο προσμένοντας.

Κάποτε ο Ιούλης τρελάθηκε
της ανείπωτης θλίψης
και της χαράς που λαχτάρησα
η συνύπαρξη
σ’ ένα πανηγύρι των ανατροπών…

Με τη λαχτάρα του Αυγούστου
ξεγελάστηκα.
****

Φωτό:Εύα Νεοκλέους