20 Απρ 2012

Τάσος Λειβαδίτης - ενενήντα χρόνια από τη γέννησή του

Φωτό από Ποιείν.gr

Τάσος Λειβαδίτης(1922-1988)
Το ποιητικό του έργο αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη.Επίκαιρο και διαχρονικό,λειτουργεί ως υπόμνηση της ανθρωπιάς και του οράματος.
Αφιέρωμα, με αφορμή την επέτειο γέννησης του ποιητή, είχαμε κάνει και πέρυσι.
 Τούτη η ανάρτηση ας προστεθεί "σαν τιμή και σαν χρέος" σε κείνους που καταφάσκουν με τη ζωή και την τέχνη τους την έννοια του ανθρώπου.

 Απλοί στίχοι
Ένα σπίτι για να γεννηθείς
ένα δέντρο για ν’ ανασάνεις
ένας στίχος για να κρυφτείς
ένας κόσμος για να πεθάνεις.
Τ.Λειβαδίτης
****

Ασφαλής κατεύθυνση

****
Χρωματίζω πουλιά

****
Αντίο
Κάποτε μια νύχτα θ΄ ανοίξω τα μεγάλα κλειδιά των τρένων για να
περάσουν οι παλιές μέρες
οι κλειδούχοι θα ΄χουν πεθάνει, στις ράγιες θα φυτρώνουν μαργαρί-
τες απ΄τα παιδικά μας πρωινά
κανείς δεν έμαθε ποτέ πως έζησα, κουρασμένος από τους τόσους χειμώ-
νες
τόσα τρένα που δεν σταμάτησαν πουθενά, τόσα λόγια που δεν ειπώ-
θηκαν,
οι σάλπιγγες βράχνιασαν, τις θάψαμε στο χιόνι
που είμαι; γιατί δεν παίρνω απάντηση στα γράμματά μου;
κι αν νικηθήκαμε δεν ήταν απ΄ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά
απ’ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό
κι ο αγέρας που κλείνει απότομα τις πόρτες και μένουμε πάντοτε
έξω
όπως απόψε σε τούτο το ερημικό τοπίο που παίζω την τυφλόμυγα με
τους νεκρούς μου φίλους.
Όλα τελειώνουν κάποτε. Λοιπόν, αντίο! Τα πιο ωραία ποιήματα
δεν θα γραφτούν ποτέ….
Τ.Λειβαδίτης
****
Λυκόφως


****

Τάσος Λειβαδίτης - ο ποιητής των μεγάλων ονείρων



****
Ποιητές
Φτωχοί λαθρεπιβάτες πάνω στις φτερούγες των πουλιών
την ώρα που πέφτουν χτυπημένα.

Τ.Λειβαδίτης
(Τα ποιήματα βρίσκονται στο Ποιείν.gr)
****
"Δρόμοι που χάθηκα" 



****

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Α, ο ατελείωτος πλους του Τάσου Λειβαίτη προς το Αχανές
η ατελείωτη θάλασσα της λυρικής ποίησης χωράει τον ποταμό των χειρογράφων του
ό απέραντος ωκεανός των θαυμαστών της ποίησης
μποτίλια σ' αυτόν τα ποιήματά του

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Γεια σου, Εύα,
Πάντα ομορφιές..Άσε μας, λοιπόν, κι εμάς λαθρεπιβάτες στα φτερά σου..
Και μια και έβαλες και το βιντεάκι στο τέλος, τι όμορφη συλλογή "Τα λυρικά", του Μίκη και του Λειβαδίτη, τι ευτυχείς συναντήσεις, τι τυχεροί κι εμείς που τα γνωρίσαμε και που γεμίσαμε μ' αυτά τις αποθήκες μας..

ποραντίδα είπε...

Εύα μου υπέροχο, όπως πάντα, το αφιέρωμα στον ποιητή της πιο όμορφης και φωτεινής ουτοπίας. Που εμπνέει, συγκινεί, συντροφεύει. Το δίστιχο “Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον / είμαστε κιόλας νεκροί”, επίκαιρο όσο ποτέ.

Eva Neocleous είπε...

Ανώνυμε,
σ΄ευχαριστώ,
κοινή η αγάπη μας για τον ποιητή.

Διονύση μου,
σ΄ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
Λαθρεπιβάτες του ποιητικού ονείρου είμαστε όλοι μας θαρρώ...
Να΄σαι καλά!

ποραντίδα μου,
σ΄ευχαριστώ και σένα!Πάντα μ΄ένα καλό λόγο...
Το ξεχωρίζω κι εγώ το δίστιχο.Επίκαιρο,όσο ποτέ...