Ημέρα Αγνοουμένων(29η Οκτωβρίου)

 Η 29η Οκτωβρίου καθιερώθηκε από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, από τον περασμένο Απρίλιο,ως "Ημέρα Αγνοουμένων".

Κυβέρνηση,κόμματα και οργανωμένοι φορείς εξέδωσαν ανακοινώσεις και τόνισαν την ανάγκη να διακριβωθεί η τύχη όλων των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας.

"Τη συμπαράστασή του προς τις οικογένειες και τους συγγενείς των αγνοουμένων εξέφρασε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Σε γραπτή δήλωσή του, με αφορμή τη σημερινή Ημέρα Αγνοουμένων, ο Πρόεδρος Χριστόφιας τονίζει ότι μαζί με τις οικογένειες, η Κυβέρνηση δίνει καθημερινό αγώνα για την πλήρη διακρίβωση της τύχης όλων των αγνοουμένων. Επισημαίνει επίσης ότι το πρόγραμμα εκταφών της Διερευνητικής Επιτροπής δημιουργεί κλίμα αισιοδοξίας για διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων.Αναφέρει, ωστόσο, ότι μόνο με τις εκταφές και τις ταυτοποιήσεις, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για πλήρη εξιχνίαση.Για το λόγο αυτό, καταλήγει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, καταβάλλονται προσπάθειες ώστε η Τουρκία να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της και να ανοίξει τα αρχεία του στρατού και άλλων υπηρεσιών, που θα βοηθήσουν στην πλήρη διακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων."(Φιλελεύθερος)

  Μήνυμα  του Υπουργού Παιδείας και Πολιτισμού διαβάστηκε σήμερα στα σχολεία.

Αυτή η τραγική πτυχή της τραγωδίας του 1974 αποτυπώνεται στο ποίημα του Κυριάκου Χαραλαμπίδη

"Στα στέφανα της κόρης του"

Είχε τριακόσια στρέμματα γης υπό κατοχήν

και τον πατέρα της στα βάθη της Ανατολής.

Θα παντρευόταν ευτυχώς ένα καλό παιδί.

Κατά την τελετή του μυστηρίου

δεν πρόσεξε κανένας τον πατέρα της.

Μπήκε απ’ το νάρθηκα κρυφά και στάθηκε

πίσω από μία κολόνα και καμάρωνε.

Ύστερα σκούπισε με το μανίκι του

το ξεσκισμένο και φτωχό του δάκρυ.

Τον πήρανε για ηλίθιο του χωριού

και τον αφήκανε στην ησυχία του.

Τελειώνει ο γάμος, και να χαίρεστε τα στέφανα.

Παίρνουν κουφέτα και λουκούμια, μπαίνουν

καθένας στ’ αυτοκίνητό του, χάνονται.

Ο στοργικός πατέρας πάει κι αυτός

στην Πράσινη Γραμμή, περνά σκυφτός

παίρνει ξανά τη θέση του στο χώμα.

Από τη συλλογή Θόλος(1989) 
********* 

Προσθήκη(31-10-10)

"Πώς προχωρά η διερεύνηση των των 1619Ε/Κ και 502 Τ/Κ αγνοουμένων" 

Άρθρο της Μιράντας Λυσάνδρου στον Πολίτη της Κυριακής(31-10-10)
"Παραμένουν αγνοούμενοι 1392 Ε/Κ και 448 Τ/Κ.Αυτή τη στιγμή στα ανθρωπολογικά εργαστήρια της ΔΕΑ υπάρχουν γύρω στα 400 λείψανα Ε/Κ και Τ/Κ προς ταυτοποίηση.Οι έρευνες για εντοπισμό ομαδικών τάφων συνεχίζονται..."

Πάμπλο Πικάσο(1881-1973)

 "Η γυναίκα που κλαίει", ένα από τα εξαιρετικά σπάνια πολλαπλά του Πάµπλο Πικάσο.Σύμφωνα με τους ειδικούς η συγκεκριµένη µορφή αποτελεί σπουδή για την Γκερνίκα, το εµβληµατικό έργο του ισπανού ζωγράφου που φιλοτεχνήθηκε το 1937. Ως µοντέλο για την απόδοση της συγκεκριµένης µορφή, η οποία εκφράζει τον πόνο και τη θλίψη των θυµάτων του βοµβαρδισµού της πόλης Γκερνίκα κατά τη διάρκεια του Ισπανικού Εµφυλίου , ο Πικάσο χρησιµοποίησε τη µούσα του, σουρεαλίστρια φωτογράφο Ντόρα Μάαρ.

"Μικρή κιθάρα".Μέσα σε κουτί παπουτσιών βρέθηκε κρυμμένη,πρόσφατα, η μικρή ξύλινη κιθάρα του Πικάσο, την οποία είχε φιλοτεχνήσει ο μεγάλος δημιουργός για την κόρη του Παλόμα...
Το έργο βρίσκεται πλέον στο μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Μακάνιο.

*********

Επέτειος γέννησης του Πάμπλο Πικάσο σήμερα(25 Οκτ.1881-8 Απρ.1973)

Για το μεγάλο Ισπανό ζωγράφο είχα κάνει και εδώ ένα μικρό αφιέρωμα με τίτλο "Ωδή στον Πικασσό".
Μέρα μνήμης για τον δημιουργό της "Γκουέρνικα" και των τόσων άλλων σημαντικών έργων που σφράγισαν την ιστορία της τέχνης και του πολιτισμού του εικοστού αιώνα.

"Ο μεγάλος Ισπανός ζωγράφος ύμνησε την ειρήνη και αγωνίστηκε μέσα από το έργο του για την επικράτησή της.Γι΄αυτή την ειρήνη και τη συναδέλφωση των λαών πρέπει να συνεχίσουμε να παλεύουμε.Κι εξακολουθεί να είναι επίκαιρο το αίτημα..."(από την περσινή ανάρτηση)

"Μαύρα τείχη γύρω μας-αλλά συ μεμιάς 
ανοίγεις πάνω τους μυριάδες πόρτες και παράθυρα"Οδ.Ελύτης
(Απόσπασμα από το ποίημα "Ωδή στον Πικασσό")

Τάχα γιατί...

 Καλό Ταξίδι Καίτη....
Για την Καίτη Χωματά: εδώ

Δυο χρόνια "Επισημάνσεις"

 "Σταγόνα τη σταγόνα ο χρόνος Βρύση ποτέ

Υποχθόνιοι ψίθυροι όμως κατά καιρούς προ-

Πορεύονται των ημερών,κι ένας

Φεψάλυξ πυρ δίδει στων εγκοσμίων τ΄άπτερα."

Οδ.Ελύτης,Εκ του πλησίον.

********

Δυο χρόνια ζωής κλείνουν σήμερα οι Επισημάνσεις!

Πώς πέρασαν κιόλας...Ήταν στις 19 του Οκτώβρη του 2008 που δειλά -δειλά έκανα την πρώτη μου ανάρτηση.(Πρώτο θέμα το νέο βιβλίο Ιστορίας).
Τότε, αρχάρια ούσα στο blogging(ιστολογείν),προχωρούσα συγκρατημένα και διστακτικά.Με τις στοιχειώδεις γνώσεις(όχι πως τώρα έγινα ειδική) και με ένα απλό template.Σιγά-σιγά, ωστόσο ,εξοικειώθηκα κάπως με τους κώδικες,τα banners,την ορολογία,την τεχνική.
Ας είναι καλά ο καλός φίλος και συνεργάτης ΑΑΤΟΝ που μου πρόσφερε και συνεχίζει να μου προσφέρει πολύτιμη τεχνική βοήθεια(Νίκο,σ΄ευχαριστώ).

Σήμερα, αισθάνομαι την ανάγκη να επικοινωνήσω με όλους εσάς τους αγαπημένους φίλους και συνεργάτες,συν-ιστολόγους και μη,τους αναγνώστες των Επισημάνσεων,τους σχολιογράφους,όλους εσάς τους επώνυμους και ανώνυμους που μου στέλνετε ενθαρρυντικά μηνύματα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο...

Και να σας ευχαριστήσω από καρδιάς!

Να ξέρετε ότι οι "Επισημάνσεις" υπάρχουν χάρη στην πολύτιμη στήριξη και εθάρρυνσή  σας!

Θα ήθελα να  ευχαριστήσω τον καθένα σας χωριστά και να απευθυνθώ προσωπικά στην κάθε φίλη και στον κάθε φίλο.Όμως ο κατάλογος είναι μεγάλος.

Κι ύστερα,αν άθελά μου, παραλείψω κάποιον;Θα είμαι αδικαιολόγητη!

Γι΄αυτό συγχωρέστε με...Να θεωρήσετε όμως ότι είναι αφιερωμένη σ΄εσάς τούτη η ανάρτηση!

Συγχωρέστε με και για το πιο προσωπικό ύφος,το επιτρέπει η μέρα.

Δύο χρόνια λοιπόν!

Με διακυμάνσεις,με σκαμπανεβάσματα,με απογοητεύσεις,κόπωση,διαψεύσεις αλλά και  με διάθεση για επικοινωνία και ανταλλαγή απόψεων.Με αγάπη και μεράκι για το καλύτερο.

Κι ας υπήρξαν φορές που σκέφτηκα,όπως και πολλοί bloggers ίσως, να τα παρατήσω.
Ο χρόνος,ο ενθουσιασμός του ξεκινήματος που κάπως μετριάζεται,η αίσθηση του μάταιου της προσπάθειας καμιά φορά...

Ωστόσο,εδώ είμαστε και συνεχίζουμε...Με τις αδυναμίες και τις παραλείψεις μας.

Και με την υπόσχεση ότι θα προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι!

Σας ευχαριστώ!

********

Το πολύ αγαπημένο τραγούδι του Βασίλη αφιερωμένο σ΄εσάς!

Μέρα ανακοίνωσης της βράβευσης του Οδ.Ελύτη(18 Οκτ. 1979)

Οδυσσέας Ελύτης

"Πλησίον μια βροχή μ΄όλους των άκοπων ακόμη

Οπωροφόρων τους στενούς συγγενείς και τα παιδιά

Μαζί μωβ ανθύλια όλα στραμμένα

                    Δυτικά της λύπης "Οδυσσέας Ελύτης

18 Οκτωβρίου 1979.
Η μέρα που ανακοινώθηκε η απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Οδυσσέα Ελύτη.

Όχι πως χρειαζότανε το βραβείο για να καταξιωθεί ο μεγάλος μας ποιητής,ήταν ωστόσο μια αναγνώριση.

"Γιατί με την ποίησή του ζωντάνεψε τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργία".

Σε χώρα μακρινή και αρυτίδωτη τώρα πορεύτηκε!

****

****

Επέτειος της βράβευσης του Οδυσσέα Ελύτη σήμερα.Και η Ελλάδα τιμά τον ποιητή που ανέδειξε, όσο κανένας άλλος ίσως, την ομορφιά της.

Σχετική με τη βράβευση του Οδ. Ελύτη και η περσινή ανάρτηση στις Επισημάνσεις.

Για τον Οδ.Ελύτη και εδώ στις  Επισημάνσεις.

Νυν η ταπείνωση των Θεών Νυν η σποδός του Ανθρώπου

Νυν Νυν το μηδέν

και Αιέν ο κόσμος ο μικρός ο Μέγας!

Αλμπέρ Καμύ,πενήντα τρία χρόνια από τη βράβευσή του

Πρόσφατα(7 Οκτ. 2010) απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2010 στον Περουβιανό συγγραφέα Μάριο Βάργκας Λιόσα. Σύμφωνα με το  σκεπτικό της Σουηδικής Ακαδημίας το βραβείο απονέμεται στον Λιόσα "για  τη χαρτογράφηση των δομών  της εξουσίας και για τις αιχμηρές εικόνες της ατομικής αντίστασης, της εξέγερσης και της  ήττας".Δείτε σχετικά στο Βήμα

Σαν σήμερα,ωστόσο,στις 17 Οκτωβρίου του 1957, τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας ο Αλμπέρ Καμύ(Albert Camus)(1913-1960).Ο συγγραφέας των: "Ο μύθος του Σίσυφου","Ο ξένος","Ο επαναστατημένος άνθρωπος","Η πανούκλα","Η πτώση" και τόσων άλλων αξιόλογων έργων.

Εξαιρετική η βιογραφία του Καμύ από τον Ολιβιέ Τοντ(Μια ζωή,μετ.Ρίτα Κολαϊτη,Καστανιώτης 2009).

Ο Καμύ πέτυχε, κατά τον  Ελύτη,"την πιο διάφανη και αρράγιστη πεζογραφία της σύγχρονης γαλλικής λογοτεχνίας".

Όπως γράφει ο Γιάννης Στάμος στην Ελευθεροτυπία:

"Η παρούσα, ωστόσο, βιογραφία του γάλλου συγγραφέα απολαμβάνει την αυθυπαρξία της και δικαιολογεί απολύτως τον λόγο ύπαρξής της. Η λεπτομερειακή περιγραφή των κυριότερων γεγονότων της ζωής του Γάλλου πραγματοποιείται με, συγκρατημένο ωστόσο, μυθιστορηματικό ύφος, διατηρώντας το ενδιαφέρον του αναγνώστη και μετατρέπει το βιβλίο από εκτενή-ελιτίστικη καταγραφή σε δημιουργία καθεαυτή.

Η δημοσίευση, δε, για πρώτη φορά ανέκδοτων επιστολών του Α. Καμύ σε πρόσωπα του εγγύτερου περιβάλλοντός του, καθιστούν το παρόν βιβλίο έργο τέχνης και πολύτιμο οδηγό. Στις επιστολές, όπως και στη ζωή του, συνδυάζει την περισυλλογή με το χαμόγελο, συνταιριάζει τον θάνατο με τη δίψα για πολιτική δράση, δημιουργία και ζωή, την πολυπραγμοσύνη με τη φιλοσοφική απραξία και την ασκητική συγγραφή.

Η πολυσχιδής προσωπικότητα του γάλλου συγγραφέα συνηγορεί επίσης στη χρησιμότητα της βιογραφίας του, καθώς το έργο του δεν περιορίζεται αποκλειστικά σε καλλιτεχνικό."

Για τον Α.Καμύ ενδεικτικά:

-ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
-Λέξημα
-Facta Non Verba
-Καθημερινή

Εργογραφία:

 1937 "Απ' την Καλή και απ' την Ανάποδη" (φιλοσοφικό δοκίμιο)
1938 "Γάμοι" (φιλοσοφικό δοκίμιο)
1942 "Ο Μύθος του Σίσυφου" (φιλοσοφικό δοκίμιο), "Γράμματα σ' ένα φίλο γερμανό" (φιλοσοφικό δοκίμιο)
"Ο ξένος" (μυθιστόρημα)

 1944 "Ο Καλιγούλας" (θεατρικό έργο)
"Η Παρεξήγηση" (θεατρικό έργο)
1947 "Η Πανούκλα" (μυθιστόρημα)
1948 "Σε κατάσταση πολιορκίας" (θεατρικό έργο)
1950 "Επίκαιρα Ι" (φιλοσοφικό δοκίμιο)
"Οι Δίκαιοι" (θεατρικό έργο)
    
1951 "Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος" (φιλοσοφικό δοκίμιο)
1953 "Επίκαιρα ΙΙ" (φιλοσοφικό δοκίμιο)
"Αφιέρωση στο σταυρό" του Καλντερόν (διασκευή,"Τα πνεύματα" του Πιερ ντε Λαριβέ (διασκευή).
1954 "Το καλοκαίρι" (φιλοσοφικό δοκίμιο)
1955 "Μια περίπτωση με ενδιαφέρον" του Ντίνο Μπουζάτι (διασκευή)
1956 "Η Πτώση" (μυθιστόρημα)
1957 "Η θανατική ποινή" (φιλοσοφικό δοκίμιο), "Η Εξορία και το Βασίλειο" (μυθιστόρημα),"Ρέκβιεμ για μια μοναχή" του Ουϊλλιαμ Φώκνερ (διασκευή), "Ο ιππότης ντ' Ολμέντο" του Λόπε ντε Βέγκα (διασκευή).

1958 "Επίκαιρα ΙΙΙ" (φιλοσοφικό δοκίμιο)
1959 "Οι δαιμονισμένοι" του Ντοστογιέφσκι (διασκευή)
1960 "Αντίσταση, Εξέγερση και Θάνατος" (φιλοσοφικό δοκίμιο) 

Έργα που εκδόθηκαν μετά το θάνατό του 

1962 "Τετράδια" (φιλοσοφικό δοκίμιο)
1971 "Ευτυχισμένος θάνατος" (μυθιστόρημα)
1973"Νεανικά κείμενα" (φιλοσοφικό δοκίμιο)

(Πηγή:http://www.factanonverba.gr/BIOS/Camus.htm)

in memoriam.Στον Τεύκρο

in memoriam

Τεύκρος Παύλου

Ο Τεύκρος γεννήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου του 1991 κι έφυγε πέρυσι,στις 9 Οκτωβρίου.

Τόσο άδικα και τόσο πρόωρα.Ένας χρόνος πέρασε από τότε...ένας χρόνος, μια αιωνιότητα...

Ο χρόνος σε τέτοιες περιπτώσεις παγώνει.

Τα γιατί αμέτρητα συνεχίζουν να ορθώνονται μπροστά μας...

Οι γονείς,τα αδέλφια,οι συγγενείς,οι δικοί του, οι φίλοι.Εδώ όλοι!Παρόντες στο προσκλητήριο.Κι ο Τεύκρος είναι παρών και θα είναι για πάντα.

"Έφυγε", καθώς υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία,καθώς φύλαγε σκοπιά.

Κι είχε τόσα όνειρα για τη ζωή...Που κόπηκαν στη μέση,τόσο αναπάντεχα,τόσο ανελέητα σκληρά.

Γιατί η μνήμη δεν πρέπει να ξεθωριάζει!

Στον Τεύκρο

Το χαμόγελό σου ήλιος λαμπρός
κι ας είπανε πως έδυσε.
Αθωότητας καθρέφτισμα
το βλέμμα σου
κι όλου του κόσμου
η  ελπίδα.
Των δεκαεπτά σου τα όνειρα
ανοιγμένα φτερά
που σεργιανούν
στα μονοπάτια των αγγέλων...

Στην Κατερίνα Γώγου(1940-1993)

                                                                                (Εικόνα από  petra.pblogs.gr)

Κατερίνα Γώγου(1940-1993)

Στη μνήμη της, αντί αφιερώματος...

"Έφυγε" σαν σήμερα,στις 3 Οκτωβρίου του 1993, η ανατρεπτική ποιήτρια, η αιώνια έφηβος,η ασυμβίβαστη,η οργισμένη." Μαγιακόφσκι των Εξαρχείων", την χαρακτήρισε ο Τηλ. Χυτήρης.

"Θα΄ρθει καιρός", έγραφε η Κατερίνα.
Κι όμως Κατερίνα,ίσως  να αργεί ακόμη πολύ.Ίσως και να μην έρθει ποτέ αυτός ο καιρός...

Δεν "έπρεπε" να φύγεις τόσο νωρίς ...Είχες πολλά να δώσεις...

"Όταν ακούω Κατερίνα τρομάζω,  νομίζω πως πρέπει να καταδώσω κάποιον"...

******

                                                                (Εικόνα από anampoumpoula-vird.blogspot.com)

Θα 'ρθεί καιρός
Κατερίνα Γώγου           
Θαρθεί καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ' η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θά 'μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά Μαρία.

Για την ποιήτρια (ενδεικτικά):
-Bικιπαίδεια
-Κατερίνα Γώγου
-Αφιέρωμα στην εκπομπή της Σεμίνας Διγενή "Made in Greece" το 1993 στον ΑΝΤ1

Επίσης:

****

****
 Η μπαλάντα της φωτιάς

****
Αν καμιά φορά