3 Αυγ 2010

"Διάφανες αυλαίες",Ανδρέας Εμπειρίκος(προσθήκη)

Φωτό:tvxs.gr





Διάφανες αυλαίες         
    
Στίχοι: Ανδρέας Εμπειρίκος
Μουσική: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Πρώτη εκτέλεση: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες.
Όταν τα ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει.
Όταν τα κλείνω, βλέπω μπρος μου ό,τι ποθώ
 ********
Η ποίηση είναι ανάπτυξις στίλβοντος ποδηλάτου.Μέσα της
όλοι μεγαλώνουμε.Οι δρόμοι είναι λευκοί.Τα άνθη μιλούν.
Από τα πέταλά της αναδύονται συχνά μικρούτσικες παιδίσκες.
Η εκδρομή αυτή δεν έχει τέλος.
Ανδρέας Εμπειρίκος,Ενδοχώρα
*********
Ανδρέας Εμπειρίκος(2 Σεπτ.1901-3 Αυγ. 1975)
Κλείνουν σήμερα τριάντα πέντε χρόνια από το θάνατο του κυριότερου εκπροσώπου της υπερρεαλιστικής ποίησης στην Ελλάδα.
Έργο:
-Υψικάμινος 1935 (ποίηση)
- Ενδοχώρα (1934-1937)  (ποίηση)
- Γραπτά ή Προσωπική μυθολογία 1960 (πεζό)
- Αργώ ή Πλους αεροστάτου 1964-1965 (πεζό)
- Ο Δρόμος 1974 (πεζό)
- Οκτάνα 1980 (ποίηση)
- Αι Γενεαί πάσαι ή η σήμερον ως αύριον και ως χθες,1984
- Ο Μέγας Ανατολικός(1990-1992)(εκδόθηκε μετά το θάνατό του,φιλολογική επιμέλεια Γιώργης Γιατρομανωλάκης)
Ενδεικτικά για τον ποιητή και το έργο του:

-Ανδρέας Εμπειρίκος,Παρασκήνιο,ΕΤ1
-Βικιπαίδεια
-ΕΚΕΒΙ
-Λογοτεχνικά Επίκαιρα

-Το Δέντρο,Ανδρέας Εμπειρίκος,Ανέκδοτες ηχογραφήσεις

"Η αγαθότητα του Εμπειρίκου έρχεται από-και τραβάει για-πολύ μακριά.[...]Υποδηλώνει μια πίστη:ότι τα υλικά και οι προϋποθέσεις για το καλό έχουν δοθεί στον άνθρωπο που αν δεν τα εκμεταλλεύεται είναι απλώς από δικό του λάθος,από την ανικανότητά του να υπερνικά τις μακραίωνες προλήψεις και τα χωρίς λόγο κατατυραγνισμένα στο σκότος της ψυχής του συμπλέγματα".
Οδυσσέας Ελύτης,Αναφορά στον Ανδρέα Εμπειρίκο

3 σχόλια:

ΠΟΛΙΝΑ ΜΟΙΡΑ είπε...

Εύα καλησπέρα απο τα ορεινά της Γκιώνας!
Απο τους πιο ωραίους στίχους του ποιητή "οι διάφανες αυλαίες"!
Και εξ'ίσου εξαιρετικά και τα χαμένα ποιήματά του που βρήκε πρόσφατα ο γιος του Λεωνίδας:
"Τη 2η μέρα του Σεπτέμβρη/ που φτάσαμε στ΄ απομεινάρια του πατρικού χτημάτου μας Μπογιάτι. Η μέρα ήτανε όμορφη κι επίσης ο κάμπος, το δάσος, η Πάρνις και η Πεντέλη/ Κι ένας ευχάριστος αέρας - εδώ κάνω μια ρίμα προς διασκέδασιν μου-/ Μας δρόσιζε τα μέλη.
Αμέσως αντικρύσαμε σ΄ όλη του την ασχήμια/ τον φρικαλέο δεσπότη αυτού του χώρου/ τον παλαιό, τον κόκκινο, τον σάπιο καναπέ/ να εξουσιάζει μες τη μούχλα, τον σκόρο και το σκότος.
Κι έτσι στο τέλος μιας ζωής πολλών δεκάδων χρόνων/ Ο σάπιος καναπές ες κόρακας εστάλη.
Τώρα όλα είναι μπορετά/ αφού την δεύτερη μέρα του Σεπτέμβρη, και την πρώτη της αφίξεως μας στο Μπογιάτι/ Καταλύσαμε την τυραννίδα του σάπιου καναπέ.
Κι ανοίξαμε επιτέλους ορθάνοιχτα τα τζάμια.
Μπογιάτι, 3 Σεπτεμβρίου 1933»

Ποίημα οδηγός για όλους μας,για ν'αφήσουμε ανοιχτά τα τζάμια της ζωής μας και να φύγουμε απο τη τυραννία του σάπιου καναπέ! Μήπως και αλλάξουμε κάτι. ...

Κώστας είπε...

"...όταν τ΄ανοίγω βλέπω εμπρός μου ό,τι κι αν τύχει
όταν τα κλείνω,βλέπω εμπρός μου ό,τι ποθώ"
Τι να προσθέσουμε εμείς;
Εξαιρετική επιλογή!
Την καλημέρα μου Εύα

Eva Neocleous είπε...

Πολίνα μου,
σ΄ευχαριστώ πολύ για την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα προσθήκη!
Πότε θ΄ανοίξουμε επιτέλους κι εμείς όλοι ορθάνοιχτα τα τζάμια...
Να περνάς καλά...

Κώστα μου,
στίχοι που αγγίζουν τον καθένα...
Για όσους αγαπούν την ποίηση και επιμένουν να ονειρεύονται...