Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Σημάδια για το δρόμο" στην Αθήνα

Πρόσκληση

Μετά από τις πολλές παροτρύνσεις των φίλων,τα "Σημάδια για το δρόμο" ταξιδεύουν στην Αθήνα.

Ευχαριστώ θερμά τις Εκδόσεις Ακτίς και ιδιαίτερα την Αγγελική Ριαλά για την πολύτιμη στήριξή της.Τις φίλες Αγάθη Γεωργιάδου και Ελένη Πατσιατζή που θα παρουσιάσουν τη συλλογή.Την Τέτη Κασιώνη που θα ερμηνεύσει υπέροχα τραγούδια.
Θερμές ευχαριστίες οφείλω, επίσης, στον Βασίλη Χατζηιακώβου και στο ζεστό και φιλόξενο Polis Art Cafe.

****

Φιλοτέχνηση:Αγγελική Ριαλά

****

Έργο του Πανίκου Λάμπρου εμπνευσμένο από τη συλλογή

****
"Όνειρα"
Σε μια μοναδική ερμηνεία από τον Βασίλη Διαμάντη!




****

Πάντα τις πρόσμενα
τις μέρες του Απρίλη με το πένθος.
Θυμίζουν κάτι από θλιμμένο μωβ
και γιασεμιά σε κάτασπρα μπαλκόνια
καιρών αλλοτινών...

(c)Εύα Νεοκλέους

****

Η εκδήλωση και εδώ:https://www.facebook.com/events/1564884313764902/1569350953318238/

Κάθε Απρίλη...

Επιτέλους, Απρίλης!Από σήμερα πήρε την σκυτάλη από τον Μάρτη και αναλαμβάνει να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητες που άφησε εκείνος.Τον είπαν οι ποιητές "αθέατο","ευαίσθητο","ξανθό" και τον έντυσαν με τα πιο όμορφα χρώματα οι ζωγράφοι.
Εμείς τον λέμε Άνοιξη και του ζητάμε να μη μας την αρνηθεί...
****
 Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη...Δ.Σολωμός

Απρίλη μου


****
Κάθε Μάρτη,κάθε Απρίλη,κάθε Μάη


****
Ένας ευαίσθητος Απρίλης



«Απρίλης: Άνοιξη! Δυο σταγόνες θάλασσα τα μάτια σου.
Μια καρδερίνα ανεβοκατεβαίνει σ’ έναν ξύλινο σταυρό».
Γιάννης Ρίτσος, Σημειώσεις στα περιθώρια του χρόνου

Φωτό:Εύα Νεοκλέους

****
…Να είχαμε μιαν άνοιξη.

Μη γελάς.

Με πράγματα που δεν υπάρχουν μη γελάς.

Ας λένε τα πουλιά και οι μυρωδιές στα πλάγια

πως είναι Απρίλης.

Το λένε τα πουλιά κι οι έρωτες των άλλων.

Εμένα μ’ εξαπατούνε οι θεοί

 κάθε που αλλάζει ο καιρός,

κάθε που δεν αλλάζει.

Μη γελάς.

Έαρ δεν γίνεται

 με ρίμες

ήλιοι- Απρίλιοι

ήλιοι- Απρίλιοι,

 ομοικατάληκτες στιγμές,

χρόνος χρωμάτων,

στρέμματα φωτός,

χαμομηλιών ανυπομονησία να μυρίσουν.

....

Αχ, οι λυπημένες φράσεις, οι λυπημένες λέξεις

στους δρόμους τους εμπορικούς,

τις Κυριακές τις ανοιξιάτικες.

Κική Δημουλά, «Οι λυπημένες φράσεις»

Tο λίγο του κόσμου, Στιγμή 1994

****

Φωτό:Εύα Νεοκλέους

 ****

Το βαλς του Απρίλη

****

"Γιατί είναι η ποίηση ένας μονόλογος με χιλιάδες ανθρώπους…"

Η συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μας...

Πολυ-διαφημίστηκε,πολυ-προβλήθηκε και το χθεσινό αποτέλεσμα δικαίωσε τις προσδοκίες όλων.Στο κατάμεστο(500 περίπου θεατές) Ριάλτο της Λεμεσού,χθες βράδυ, η ποίηση έγινε ένα με τη μουσική. Και το αποτέλεσμα ήταν μια μαγευτική παράσταση.Μια παράσταση που συγκίνησε τους θεατές και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.Για άλλη μια φορά συγχαρητήρια στους διοργανωτές και στους συντελεστές της εκδήλωσης.Στις Εκδόσεις Ακτίς,στο Κανάλι 6 και στο θέατρο Ριάλτο.Στην Αγγελική Ριαλά και τον Νεόφυτο Επαμεινώνδα που σκηνοθέτησαν την μουσικο-ποιητική παράσταση.
Η εκδήλωση μεταδιδόταν ζωντανά από την εκπομπή του Φάνη Κρίγκου "Τρένο Φάντασμα",Κανάλι 6.
Τα ποιήματα που διαβάστηκαν από τους ποιητές αλλά και τα κείμενα του αφηγητή, που έγραψε ο ποιητής Σταύρος Σταύρου,κυκλοφόρησαν σε μια καλαίσθητη έκδοση από τις εκδόσεις Ακτίς.Από εκεί και το εξαιρετικό κείμενο του Σταύρου Σταύρου που δημοσιεύουμε πιο κάτω.
Θα επανέλθουμε σύντομα με υλικό από την παράσταση,επειδή πιστεύουμε πως αξίζει να προβληθεί.
****
Τα ποιήματα χωρίζονταν σε έξι θεματικές ενότητες.

Εισαγωγή
Οι ποιητές αγαπάνε τα τρένα… Τους έρημους σταθμούς μέσα στη νύχτα και τους σιωπηλούς ταξιδιώτες που κοιτάνε τα παπούτσια τους… Σαν να διαβάζουν πάνω σ’ αυτά ένα σπουδαίο μέλλον… Όταν σφυρίξει το τρένο θ’ ακούσουν όλοι μονομιάς το αληθινό τους όνομα, θα εξαϋλωθούν, αφήνοντας πίσω τους αυτά που θα ‘πρεπε να φέγγουν…

Χώρος – Χρόνος - Ταξίδι
Είχα πάντα τόσα τρένα ν’ αποχαιρετήσω, τόσα ποιήματα να ξεπροβοδίσω, δίχως ποτέ να σκεφτώ τι σημαίνει το τόσο κάρβουνο πάνω στις γραμμές. Τι σημαίνουν οι ριπές των φάρων τους στα σκοτεινά τούνελ. Πού να πηγαίνουμε άραγε… Από πού ερχόμαστε άραγε, από τι φεύγουμε… Από ποιον…

Ποίηση και Κοινωνία
Λιγοστεύουν οι ποιητές κι ο κόσμος να ξυπνάει ολοένα σε πιότερο σκοτάδι… Υπήρξανε πάντα προδομένοι κι ας μην αρνήθηκαν ποτέ την ψυχή τους σε κανέναν κι ας μην αρνήθηκαν ούτε καν την ίδια τη σιωπή τους… Ήτανε καιρός που η κοινωνία πολεμούσε με τους ποιητές της, δεν τους πολεμούσε…

Ποίηση και Ιστορία
Έτσι όπως τρέχουν τα βαγόνια σκέφτομαι πως πίσω από την ιστορία γράφεται μια άλλη ιστορία, πιο αληθινή… Την ξέρουν μόνο οι ποιητές, γιατί πεθαίνουν με κάθε λέξη τους, για να την διηγούνται αιώνια κάπου αλλού… Έτσι επιτελούν το χρέος τους απέναντι στην ιστορία… Μόνον η ιστορία δε επιτελεί ποτέ το χρέος της απέναντι σ’ αυτούς…

Έρωτας και Αγάπη
Μα πριν φτάσεις στα μισά του δρόμου που λέγεται έρωτας, τρέμεις για το τέλος… Με μόνες αποσκευές τα χέρια σου και μια παιδική υπόσχεση στις τσέπες αγαπιόμαστε  ονειρευόμενοι τ’ ατέρμονο ταξίδι κι ανταμώματα δίχως αποχαιρετισμούς. Αλλά σ’ ετούτο το ταξίδι  δεν γίνεται  ν’ αγγίξεις μια ψυχή, δίχως να χάσεις κάτι από τη δική σου…

 Περί Ποιητικής
 Μόνον η ποίηση μπορεί να μιλήσει για την ποίηση κι είναι σαν προσευχή που πηγαίνει κούτσα κούτσα στο άπειρο, δίχως ποτέ να φτάνει, αφήνοντας σε κάθε σταθμό ένα «αμήν» να πλανάται στον αέρα, κάθε που τα ρολόγια χτυπάνε μεσάνυχτα… Γιατί είναι η ποίηση ένας μονόλογος με χιλιάδες ανθρώπους…

Συνομιλία με ομότεχνους και άλλα πρόσωπα
Η πόλη απόψε ένα ποίημα γραμμένο από τόσους πολλούς, ζώντες και νεκρούς μες τους αιώνες, λέξεις που στάζουν πάνω στα μάρμαρα φόβους κι ελπίδες και κοινά μυστικά που τα σφυρίζουν τα τρένα ως τον ουρανό… Μουσικές και τραγούδια και φωνές που φέγγουν μες τη νύχτα… Ω ναι… Οι ποιητές ανταμώνουνε πάντα κάπου πιο μακριά από την γήινη υπόστασή τους.
*****

Γι’ αυτά που θα ’πρεπε να φέγγουν... Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Μια ξεχωριστή μουσικο-ποιητική παράσταση στη Λεμεσό:
Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, οι Εκδόσεις Ακτίς, το Κανάλι 6 και το Θέατρο Ριάλτο διοργανώνουν μουσικο-ποιητική παράσταση με τίτλο «Γι’ αυτά που θα ’πρεπε να φέγγουν».

8:00 ακριβώς. Στο σταθμό του τρένου...
32 + 2 ποιητές απ' όλη την Κύπρο...
Ένας αφηγητής...
Μια μπάντα μουσικών...
Τρεις Κύπριοι τραγουδιστές μαζί με τους Θάνο Ανεστόπουλο και Κώστα Παρίσση...
περιμένουν...
Και όταν σφυρίξει το τρένο, θ’ ακούσουν όλοι μονομιάς το αληθινό τους όνομα, αφήνοντας πίσω τους αυτά που θα ’πρεπε να φέγγουν...

Η εκδήλωση θα μεταδίδεται απ’ ευθείας από το ΚΑΝΑΛΙ 6.

Δικαίωμα συμμετοχής του κοινού: Ελεύθερη
ΘΕΑΤΡΟ ΡΙΑΛΤΟ
*****
ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ: ΚΕΙΜΕΝΑ-ΠΟΙΗΣΗ -ΑΦΗΓΗΣΗ

Κωνσταντίνος Καρεμφύλλης, ΚΑΝΑΛΙ 6
Φάνης Κρίγκος, ΚΑΝΑΛΙ 6

Σταύρος Σταύρου, Ποιητικά κείμενα αφηγητή     
Σπύρος Αντωνέλλος, Αφηγητής (+ 1 ποίημα)

Μάριος Αγαθοκλέους
Λεωνίδας Γαλάζης
Αλεξάνδρα Γαλανού
Αγγέλα Καϊμακλιώτη,
Χριστόδουλος Καλλίνος,
Πάμπος Κουζάλης,
 Άννα Κουππάνου,
Βάκης Λοϊζίδης,
Ευφροσύνη Μαντά-Λαζάρου,
Λίλη Μιχαηλίδου,
Εύα Νεοκλέους,
Παναγιώτης Νικολαΐδης,
Ρωξάνη Νικολάου,
Έλλη Παιονίδου,
Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου,
Μαρία Παπαστεφάνου,
Νάσα Παταπίου,
Μαρία Περατικού-Κοκαράκη,
Βασίλκα Πετρόβα-Χατζήπαπα,
Μόνα Σαββίδου-Θεοδούλου,
Αντρέας Τιμοθέου,
Έλενα Τουμαζή Ρεμπελίνα,
Νένα Φιλούση,
Κυριάκος Χαραλαμπίδης,
Γιώργος Χαριτωνίδης,
Χρίστος Χατζήπαπας,
Γιώργος Χριστοδουλίδης,

ΔΟΚΙΜΕΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Άθως Αγαπητός,
Μαριάννα Γαλίδη,
Θάλεια Κοντού,
Μάρλεν Λόντου-Διονυσίου,
 Χαρά Σιδέρη,

ΜΟΥΣΙΚΟΙ:
Μουσική Επιμέλεια/Πιάνο
Κωνσταντίνος Ζορπάς και συνεργάτες

ΤΡΑΓΟΥΔΟΥΝ:
Σώτος Γονιός,
Στέφανος Στεφάνου
Νεόφυτος Επαμεινώνδας, φιλική συμμετοχή  
Θάνος Ανεστόπουλος
Κώστας Παρρίσης
 
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:

Σκηνοθεσία: Αγγελική Ριαλά, Νεόφυτος Επαμεινώνδας
Σκηνογραφία/Κατασκευές φωτιστικών: Γιάννης Λαζάρου
Τεχνικός Διευθυντής ΡΙΑΛΤΟ: Ανδρέας Τριανταφύλλου
Υπεύθυνος Ήχου ΡΙΑΛΤΟ: Αντρέας Παύλου
Operations Manager ΚΑΝΑΛΙ 6: Χρήστος Δανέζης
Σχεδιασμός Βιντεοπροβολής: Μιχάλης Γεωργιάδης
Εξώφυλλο / Αφίσα: Ανδρέας Μακαρίου
Υπεύθυνοι Σκηνής: Αγγελική Ριαλά, Μαρία Τζιαούρη Χίλμερ, Γιάννης Λαζάρου
Γενική Επιμέλεια: Αγγελική Ριαλά, Νεόφυτος Επαμεινώνδας
 
ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ:   Αγγελική Ριαλά, Εκδόσεις Ακτίς
                                        Σταύρος Σταύρου, Εκδόσεις Ακτίς
                                        Μιχάλης Παπαευαγόρου, Κανάλι 6
                                        Άντρη Πραστίτη, Κανάλι 6
                                        Φάνης Κρίγκος, Κανάλι 6
                                        Νίκη Βασιλείου, Ριάλτο

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ: Νεόφυτος Επαμεινώνδας, Δ/ντής ΑΡΚ
                                        Νίκη Σιάτη, Ηθοποιός
                                        Δέσποινα Νικολάου, Εκπαιδευτικός
                                        Μαρία Τζιαούρη Χίλμερ, Εκπαιδευτικός
                                        Νένα Φιλούση, Εκπαιδευτικός
                                        Γιώργος Μύαρης, Εκπαιδευτικός
                                        Εμμαν. Πλούσος, Δρ. Κλασ. Φιλολογίας
                                        Μαριάννα Γαλίδη, Μουσικολόγος
                                        Εύα Νεοκλέους, Εκπαιδευτικός 

Παρουσίαση της συλλογής "Σημάδια για το δρόμο" από τον ποιητή Πάμπο Κουζάλη.

Σε μια προηγούμενή μας ανάρτηση γράψαμε για την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής Σημάδια για το δρόμο. Σήμερα δημοσιεύουμε την κριτική του φιλόλογου-ποιητή Πάμπου Κουζάλη.Το κείμενο διαβάστηκε στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 21/1/2015,στο Ίδρυμα Τεχνών Πήγασος,στη Λεμεσό.Θα ακολουθήσουν και άλλες αναρτήσεις από την παρουσίαση.

Φιλοτέχνηση:Αγγελική Ριαλά

"Ποίηση μονάχα εσύ.
Κι ας μην το ξέρεις".Εύα Νεοκλέους

Η παρουσίαση από κάποιον ενός καινούργιου βιβλίου που δεν έχουμε διαβάσει, ενέχει τον κίνδυνο να μας δείξει ο ομιλητής με το δάχτυλο μια υπέροχη σκιά ενός σώματος και να παρασύρει το βλέμμα μας, με αποτέλεσμα να προσπεράσει, χωρίς να αγγίξει, το σώμα που δημιουργεί τη σκιά και τον ήλιο που το φωτίζει. Ακούστε λοιπόν τα λίγα λόγια που θα ήθελα να απευθύνω στην Εύα Νεοκλέους, ως απόκριση στο ποιητικό δώρο που μου χάρισε, κι αφού διαβάσετε το βιβλίο, κρίνετε και συγκρίνετε.
Με τα «Σημάδια για τον δρόμο» ανοίγεται μια πόρτα σε έναν κόσμο, επιτρέποντάς μας να παρακολουθήσουμε έναν διάλογο της ποιητικής φωνής με τον συνομιλητή της, με εκείνο το ακριβό «εσύ», το «σου», το «σε» που επανέρχονται συνεχώς. Η φωνή αυτού του άλλου προσώπου δεν ακούγεται. Ξέρουμε πως υπάρχει, γιατί το βλέπουμε ως καθρέφτισμα στα μάτια της ποιήτριας, μα για να το φτάσει θα πρέπει να διασχίσει ωκεανούς χιλιάδες. Είναι αμυδρά παρών, μια κουκίδα σ’ έναν χάρτη παρελθόντος. Αυτή η απουσία βέβαια αιτιολογείται: φτωχή πολύ η ποίηση για να χωρέσει εσένα!
Μου φαίνεται πως γράφτηκαν τα ποιήματα σαν μια σπουδή στο «εσύ», σαν μια προσπάθεια να το οριοθετήσουν, να το ονοματίσουν, να αντλήσουμε –η ποιήτρια και μαζί της εμείς οι αναγνώστες- φως, να αναπνεύσουμε, να γευτούμε το φιλί, να καταργήσουμε τον χρόνο. Όλα παίρνουν υπόσταση μέσω της ποίησης και εντός της. Και καταλήγουμε στο τέλος να την ορίσουμε κι αυτήν την ίδια: Ποίηση μονάχα εσύ. Κι ας μην το ξέρεις. Μέτρον πάντων, λοιπόν, εσύ.

Αν με ρωτούσε κάποιος ποια σημάδια έχω επιλέξει για να βρω τον δικό μου δρόμο στην ποίηση της Εύας Νεοκλέους, θα ανέφερα πρώτα τη σιωπή, τις σιωπές στις οποίες μυήθηκε η ίδια και παρασύρει τον αναγνώστη να τις σεβαστεί. Σιωπές που είναι από μόνες τους ποίηση, ή που γεννούν την ποίηση και το τραγούδι. Άλλοτε είναι γλυκές κι έχουν τη γεύση της ελπίδας, μα είναι φορές που γίνονται επώδυνες και προαναγγέλλουν ένα αύριο δύσκολο και μέρες του ανείπωτου πόνου. Η ποιήτρια υφαίνει τον λόγο της σ’ έναν αργαλειό σιωπής, που συνορεύει με τον κόσμο των ονείρων, ή μάλλον με το χρηματιστήριο των ονείρων, αφού εκεί μετριέται και ζυγίζεται η αξία των όσων ζούμε κι όσων μας λείπουν. Εκεί πλάθονται οι λέξεις, κυρίως εκείνες που ποθούμε να μας πουν και οι οποίες δυστυχώς διαπιστώνουμε πως είναι επιταγές χωρίς αντίκρισμα. Τα όνειρα γίνονται οθόνη στην οποία προβάλλονται γεννήματα του μυαλού και της καρδιάς. Έχουν χρώμα γαλάζιο. Μπορεί να είναι αξεδιάλυτα, αλλά κάποιες νύχτες εξεγείρονται και ουρλιάζουνε για να μας αφυπνίσουν και να μας οδηγήσουν στη λήψη μιας απόφασης πολύ σημαντικής. Έρχονται στιγμές που το χρώμα των ονείρων ξεθωριάζει, τα βλέπουμε θλιμμένα, κλεμμένα, ματωμένα. Μέσα σ’ αυτό σύμπαν των ονείρων συναντούμε και πάλι το «εσύ». Μάλιστα κάποιες φορές τα δυο τους πλέκονται τόσο περίτεχνα, που δεν είναι σαφές ποιο από τα δύο είναι δημιούργημα του άλλου. Διαβάζουμε στο Επιλογικό ΙΙ:
Εκείνο το βράδυ που δολοφόνησαν τα όνειρα σε περίμενα… Μα πώς κατάφερες να κρύψεις τα σημάδια από το αίμα;

Δύο ακόμα σημάδια που λειτούργησαν για μένα ως πυξίδα στην περιδιάβασή μου στο βιβλίο της Εύας Νεοκλέους, είναι τα μάτια κι ο χρόνος, και συγκεκριμένα η ακύρωσή του. Ο χρόνος σταματά και τότε μόνο αναδύεται η ποίηση. Σε μια συνάντηση ιερή καταργείται ο χρόνος. Καθηλώνονται κάποια δειλά σκιρτήματα, κι ο χρόνος παγώνει. Όταν η πανσέληνος του Ιούλη αναλαμβάνει να πάρει εκδίκηση, ο χρόνος σταματά. Κι άμα έρθει η ώρα να λογαριαστούμε, να λογοδοτήσουμε και να πληρώσουμε, τότε έχει φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. Ακούστε και μια από τις κορυφαίες στιγμές της συλλογής: Ο χρόνος μετουσιώνεται σε αιωνιότητα εν τη εκπνοή του.
Μιλήσαμε προηγουμένως για έναν διάλογο, στον οποίο ωστόσο το δεύτερο πρόσωπο συμμετέχει όχι με τη φωνή, αλλά με τη ματιά του. Τα τεράστια μάτια του μεταμορφώνουν τον κόσμο. Είναι τόσο ζεστά όσο χιλιάδες ήλιοι. Καθώς είναι διάφανα, αποκαλύπτουν την αλήθεια και την αφήνουν ανεξίτηλη στον χρόνο. Αν αυτή η καθαρότητα απειληθεί από κάποιο συννέφιασμα, τότε παρεμβαίνει δραστικά η ποιητική φωνή και το γλυκαίνει.

Η Εύα Νεοκλέους δεν έχει γράψει απλώς έναν αριθμό ποιημάτων. Καθένα από αυτά αποτυπώνει μια διαφορετική στιγμή, μια ξεχωριστή πλευρά, ένα ιδιαίτερο κοίταγμα, κι όλα μαζί συνθέτουν μια πολύπτυχη, θα λέγαμε, γυναικεία μορφή. Άλλοτε ευαίσθητη και τρυφερή, εύθραυστη και ευάλωτη. Άλλοτε πάλι δυνατή, αυτάρκης, αντικρίζει κατάματα τη ματαιότητα και την προσδοκία που μένει ανεξαργύρωτη. Ξέρει να παλεύει και να αντιμάχεται το σκοτάδι. Βλέπει τον τυφώνα να πλησιάζει, κι όμως με τόλμη θαυμαστή αναζητά το φως. Οι λέξεις της είναι πολύτιμες, τις επιλέγει με πολλή προσοχή και φροντίδα, δεν τις σπαταλά, ούτε τις αφήνει σε χέρια ξένα, στα οποία κρίνει ότι θα μείνουν απροστάτευτες. Γράφει χαρακτηριστικά: Εκείνες τις μικρές λεξούλες που σου χάρισα τις θέλω πίσω. Τώρα που αλλάζει ο καιρός ανησυχώ μήπως παγώσουν.

Ολοκληρώνω με μια τελευταία παρατήρηση. Ο κορμός των ποιημάτων περιβάλλεται από ένα αγκάλιασμα αγάπης ανεπιτήδευτης, αστείρευτης και βαθιάς, που έρχεται να αντισταθμίσει το ανολοκλήρωτο και τη διάψευση του έρωτα. Εξηγούμαι. Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, η ποιήτρια αφιερώνει τη συλλογή της στους γονείς της, ενώ στο τελευταίο ποίημα απευθύνεται «Εκ βαθέων» στη μητέρα της. Από την αγάπη της προς τους γονείς της αντλεί δύναμη και τους την ανταποδίδει ως οφειλή: Θα ξανάρθω μάνα. Σίγουρα θα ξανάρθω. Και θα ’μαι ίδια φως.
Πάμπος Κουζάλης
*****

Σημείωση:Πάμπο Κουζάλη,σ΄ευχαριστώ!! 

****
Η ηθοποιός Νίκη Σιάτη διαβάζει ποιήματα από τα Σημάδια για το δρόμο
Δημιουργία βίντεο:Άγγελος Κυπριανού


**** 

Φωτό από την εκδήλωση

Με την Αγγελική Ριαλά και τον Πάμπο Κουζάλη

Πάτροκλος Χατζηκλεάνθους και Βασίλης Παπαδόπουλος

 

Νίκη Σιάτη,Αγγελική Ριαλά,Άριστος Τσιάρτας

 

Φωτό:Άγγελος Κυπριανού
****

"Ματαιώσεις",Εύα Νεοκλέους

Εύα Νεοκλέους «Ματαιώσεις»

Κάθε πρωί τακτοποιώ επιμελώς
τα ματωμένα μου όνειρα
φιλοτεχνώ με προσοχή το κατάλληλο φόντο
και τα φωτογραφίζω.
Το βράδυ τοποθετώ τις φωτογραφίες
στο ράφι με τα αζήτητα
κι ύστερα εκτελώ με ευλάβεια
μια-μια τις ματαιώσεις μου.

Με προσοχή
να μην αφήσω ίχνη…

Η Εύα Νεοκλέους καταγράφει με άρτια ποιητική ελλειπτικότητα μια διαδικασία απολύτρωσης από τα όνειρα εκείνα που δεν πρόκειται πια να φτάσουν στην πραγμάτωσή τους. Το ψυχικό σθένος κι η πνευματική ωριμότητα που απαιτούνται για να γίνει αποδεκτή η οριστική ματαίωση ονείρων και προσδοκιών, αποδίδονται με εκπληκτική παραστατικότητα μέσα από μια τελετουργία που φανερώνει τη βαθιά εξοικείωση με την ανάγκη αυτή του καθημερινού αποχωρισμού. Ανάγκη απόλυτης αξίας, αφού τα ματωμένα όνειρα λειτουργούν αλλιώς ως ολοένα κι αυξανόμενο βάρος σε ό,τι ονομάζουμε ανθρώπινο βίο.

«Κάθε πρωί τακτοποιώ επιμελώς
τα ματωμένα μου όνειρα
φιλοτεχνώ με προσοχή το κατάλληλο φόντο
και τα φωτογραφίζω.»

Η διάψευση των προσδοκιών κι η αδυναμία εκπλήρωσης εκείνων των ονείρων που κατέχουν την πιο ακριβή θέση στη σκέψη και στην καρδιά του ανθρώπου, συνιστούν μια πραγματικότητα επώδυνα οικεία στους περισσότερους. Παρά τις συνεχείς προσπάθειες και παρά την ένταση της επιθυμίας μας, υπάρχουν πάντοτε οι βλέψεις κι οι ελπίδες που δεν γνωρίζουν ποτέ την πλήρωσή τους, αφήνοντας την αίσθηση του ανεκπλήρωτου να επισκιάζει τη χαρά των μερικότερων δικαιώσεων.
Η ποιήτρια αποδίδει με έξοχη λιτότητα και συγκράτηση της συγκινησιακής φόρτισης μια διαδικασία που ενέχει όλη την οδύνη της διάψευσης· μια διαδικασία τελετουργικής αποκαθήλωσης των πληγωμένων ονείρων που δεν πρόκειται πια να βρουν τη δικαίωσή τους. Όνειρα ματωμένα, αφού ο δικός τους χρόνος πραγμάτωσης παρήλθε ατελέσφορος. Όνειρα ματωμένα, που αν και αποζητήθηκαν με ένταση, δεν επιτεύχθηκαν ποτέ.
Το τελετουργικό της συμβολικής τους απόσυρσης συνιστά μια ύστατη ευκαιρία να ιδωθούν στην ιδεατή τους πληρότητα, καθώς η ποιήτρια προκειμένου να τα φωτογραφίσει φιλοτεχνεί το κατάλληλο για εκείνα φόντο, ώστε να αναδεικνύεται η εν δυνάμει ομορφιά τους· ομορφιά που θα έφτανε, πιθανώς, σε ακόμη πιο ιδανικές αποκορυφώσεις, αν γινόταν εφικτή η πραγμάτωσή τους. Ωστόσο, έστω και στην τελευταία τους παρουσία, έστω κι αν σύντομα θα εγκαταλειφθούν πια οριστικά, τα ματωμένα όνειρα αποκτούν το δικαίωμα μιας τελικής εμφάνισης· μιας αποχαιρετιστήριας απαθανάτισης.
Η φωτογράφιση των ονείρων που ψυχορραγούν αποκτά τη δύναμη της λυτρωτικής εκείνης λειτουργίας, που αποσκοπεί όχι τόσο στο μηρυκασμό των διαψεύσεων, όσο στην ψυχική ωρίμανση που γεννιέται μόνο απ’ τη συνειδητοποίηση και την αποδοχή του γεγονότος πως κάποιες επιθυμίες μας θα μείνουν οριστικά ανεκπλήρωτες. Μιας ωρίμανσης, μάλιστα, που προκύπτει ισχυρότερη και πληρέστερη, όταν τα διαψευσμένα όνειρα δεν υπονομεύονται, ούτε απομυθοποιούνται, αλλά λαμβάνουν τον ύστατο χαιρετισμό τους, ενόσω -και σ’ αυτό συνεισφέρει η επιμελής τακτοποίησή τους, αλλά και το κατάλληλο φόντο- κατέχουν την πρότερη γοητεία και ομορφιά τους.
Η γενναία αυτή αποδοχή των διαψεύσεων γίνεται καθημερινά, καθώς κάθε πρωί υπάρχουν κι άλλα όνειρα που έχει φτάσει πια η ώρα του οριστικού αποχωρισμού τους. Κι έχει τη σημασία του πως η τελευταία τους θέαση γίνεται υπό το ψύχραιμο φως της ημέρας, με ακέραια τη συνείδηση πως κι αυτά τα όνειρα θα πρέπει πια να εγκαταλειφθούν.
     
«Το βράδυ τοποθετώ τις φωτογραφίες
στο ράφι με τα αζήτητα
κι ύστερα εκτελώ με ευλάβεια
μια-μια τις ματαιώσεις μου.»

Το βράδυ πια, κι αφού έχει πραγματοποιηθεί η απαθανάτιση της θελκτικότερης έκφανσης των ματωμένων ονείρων, ολοκληρώνεται η διαδικασία της απόσυρσής τους με την τοποθέτηση των φωτογραφιών τους -της τελευταίας ένδειξης πως κάποτε υπήρξαν- στο ράφι με τα αζήτητα όνειρα· στο ράφι με τις αζήτητες σκέψεις, με τις αζήτητες επιθυμίες. Τα ματωμένα όνειρα αφήνονται τελείως συνειδητά στη λήθη των επιθυμιών εκείνων που δεν καταδέχεται πια η σκέψη να αποζητήσει, αφού έχει πλέον αποδεχτεί οριστικά το ανεκπλήρωτό τους.
Μα για να ολοκληρωθεί πλήρως η διαδικασία λύτρωσης απ’ τα όνειρα που ψυχορραγούν πρέπει οι ένοχοι για τη διάψευση τόσο πολύτιμων ονείρων να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Έτσι, με απόλυτη επίγνωση της ευθύνης που τη βαρύνει, η ποιήτρια εκτελεί με ευλάβεια μία προς μία τις ματαιώσεις της. Κάθε μικρή αναβολή, κάθε δισταγμός, κάθε δεύτερη σκέψη και κάθε αναποφασιστικότητα, που μοιραία οδήγησαν σε ακόμη μία ματαίωση, έρχονται πλέον στο φως και αντιμετωπίζουν την τιμωρία που τους αναλογεί. Για κάθε όνειρο, άλλωστε, που βρέθηκε ματωμένο να χάνει και την τελευταία ελπίδα πραγμάτωσής του, υπάρχει μια ματαίωση που σφράγισε τη μοίρα του· υπάρχει μια αιτία ανέκκλητα υπεύθυνη για την οριστική του διάψευση.
Ο χαμός των ονείρων δεν προκύπτει τυχαία και δεν είναι γέννημα των περιστάσεων, όπως θα το ήθελε ίσως κάποιος μοιρολάτρης. Ο χαμός των ονείρων προκύπτει από κάποια προσωπική μας οπισθοχώρηση, από ένα δικό μας δείλιασμα, από κάποια δική μας ανανδρία, που μπορεί να εντοπιστεί -και το πρώτο της ακόμη φανέρωμα- αν αναζητηθεί με επιμονή και ειλικρίνεια. Κι είναι ευθύνη δική μας να αντικρίσουμε τις ματαιώσεις αυτές, ακριβώς όπως είναι, ως καθρέφτισμα δηλαδή των ελλείψεων, της ατολμίας ή ακόμη και της αδράνειάς μας, αφού τα όνειρα που ματώνουν, είναι εκείνα που τα πληγώνει η κρυφή ενοχή της δικής μας άνευρης επιζήτησης.

«Με προσοχή
να μην αφήσω ίχνη…»

Τα ματωμένα όνειρα εγκαταλείπονται με το εκπληκτικό ψυχικό σθένος που απαιτεί κάθε οριστική παραδοχή, κι αντίστοιχα οι ματαιώσεις -οι υπαίτιες της απώλειας των ονείρων- εκτελούνται μία προς μία, αφήνοντας κάθε σφαίρα να επισφραγίσει και μιαν ακόμη αποτυχία. Ωστόσο, οι εκτελέσεις αυτών των ματαιώσεων, δεν μπορούν και δεν πρέπει να γίνουν αιτίες νέων ματαιώσεων· δεν πρέπει να υπονομεύσουν τη δυναμική που θα μπορούσε να φτάσει στην εκπλήρωση κάποιο άλλο όνειρο. Έτσι, η εκτέλεσή τους γίνεται πάντοτε με τη δέουσα προσοχή, ώστε να μην υπάρξουν ίχνη ικανά να αφυπνίσουν μια γενικότερη δειλία ή μιαν αίσθηση ανήκεστης λιποταξίας απ’ την προσδοκία των ονείρων.
Το έγκλημα αυτών των εκτελέσεων οφείλει να είναι τέλειο, ώστε αυτές οι ματαιώσεις να αφανιστούν χωρίς ίχνη. 


Το ποίημα έχει αντληθεί από τη συλλογή «Σημάδια για το δρόμο», των εκδόσεων Ακτίς (2015).
*****
Σημείωση:Ευχαριστώ θερμά τον συνάδελφο και φίλο Κωνσταντίνο Μάντη!!! Η ανάλυση βρίσκεται στο ιστολόγιό του
Σημειώσεις Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.


*****

Σημάδια για το δρόμο...

Πρόσκληση

Χρειάστηκε πολύς καιρός για να παρθεί η απόφαση. Από τη μια οι παροτρύνσεις των φίλων, από την άλλη κάτι όνειρα που επέμεναν...Να΄μαστε, λοιπόν, μπροστά στην ποιητική συλλογή Σημάδια για το δρόμο.
Ο τίτλος της συλλογής είναι από το ποίημα "Όνειρα" που είχα αναρτήσει και παλαιότερα στο ιστολόγιο.
Όνειρα


*****

Εικόνες του χειμώνα...

Φωτό 1

Φωτό 2

 

Φωτό 3

Η σημερινή μας ανάρτηση είναι αφιερωμένη στον χειμώνα.Χειμώνιασε για τα καλά κι η παγωνιά απλώθηκε παντού.Κυριολεκτικά και μεταφορικά.Όσο περνάει ο καιρός οι συνέπειες των μνημονίων γίνονται ολοένα και πιο αισθητές.Το σκηνικό θυμίζει χειμώνες άλλων εποχών,που νομίσαμε πως τις ξεπεράσαμε.Το ζητούμενο είναι να αντέξουμε.
Και με βροχές και με χιόνια και με αγέρηδες...Πρέπει.

Ας αφήσουμε, τουλάχιστον, την ομορφιά του χειμώνα να μας ζεστάνει...

*****
Το τραγούδι του χειμώνα


*****
Χειμώνας
Μίλτος Σαχτούρης
Τί ὡραῖα ποὺ μαραθῆκαν τὰ λουλούδια
τί τέλεια ποὺ μαραθῆκαν
κι αὐτὸς ὁ τρελὸς νὰ τρέχει στοὺς δρόμους
μὲ μιὰ φοβισμένη καρδιὰ χελιδονιοῦ
χειμώνιασε καὶ φύγανε τὰ χελιδόνια
γέμισαν οἱ δρόμοι λάκκους μὲ νερὸ
δυὸ μαῦρα σύννεφα στὸν οὐρανὸ
κοιτάζονται στὰ μάτια ἀγριεμένα
αὔριο θὰ βγεῖ στοὺς δρόμους καὶ ἡ βροχὴ
ἀπελπισμένη
μοιράζοντας τὶς ὀμπρέλλες της
τὰ κάστανα θὰ τὴ ζηλέψουν
καὶ θὰ γεμίσουν μικρὲς κίτρινες ζαρωματιὲς
θὰ βγοῦν κι οἱ ἄλλοι ἔμποροι
αὐτὸς ποὺ πουλάει τ᾿ ἀρχαῖα κρεβάτια
αὐτὸς ποὺ πουλάει τὶς ζεστὲς-ζεστὲς προβιὲς
αὐτὸς ποὺ πουλάει τὸ καυτὸ σαλέπι
κι αὐτὸς ποὺ πουλάει θῆκες ἀπὸ κρύο χιόνι
γιὰ τὶς φτωχὲς καρδιές.
*****

Φωτό 4

Φωτό 5

Φωτό 6

Φωτό 7

Φωτό 8

Φωτό 9

Φωτό 10

*****
Φωτό:Εύα Νεοκλέους
Σημείωση:όλες οι φωτογραφίες είναι πρόσφατες από την περιοχή του Εναερίου στη Λεμεσό.