27 Φεβ 2012

Οι χαρταετοί...


Αφιερωμένη στους χαρταετούς η σημερινή ανάρτηση,μιας και το΄χει η μέρα.
Ποιητικούς,μουσικούς...χαρταετούς της φαντασίας,της παιδικής αθωότητας και των ονείρων...
Στους χαρταετούς που πέταξαν πολύ ψηλά και μοιάζουν σαν να χάθηκαν για πάντα...

"Οι χαρταετοί"Γ.Βέλλη

Χ
Οδ.Ελύτης
Ό,τι μπόρεσα ν΄αποχτήσω μια ζωή,από πράξεις ορατές
για όλους,επομένως να κερδίσω την ίδια μου διαφάνεια,το
χρωστώ σ΄ένα είδος ειδικού θάρρους που μου΄δωκεν η Ποίη-
ση:να γίνομαι άνεμος για τον χαρταετό και χαρταετός για
τον άνεμο,ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.
(Απόσπασμα)
(Οδ.Ελύτης,Ο μικρός ναυτίλος,Εκδ.Ίκαρος)

****
«Ο χαρταετός»
Οδ.Ελύτης
Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός.
Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη και όταν
 έμενα στο προσκέφαλο μου μπρούμυτα
τιμωρημένη
 ώρες και ώρες.
Ένιωθα το δωμάτιό μου ανέβαινε
-δεν ονειρευόμουν- ανέβαινε
φοβόμουνα και μου άρεσε.
Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω
κάτι σαν την “ανάμνηση τον μέλλοντος”
όλο δέντρα που έφευγαν βουνά πού άλλαζαν όψη
χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά
σαν εφηβαία – φοβόμουνα και μου άρεσε
ν’ αγγίζω μόλις τα καμπαναριά
να τους χαϊδεύω τις καμπάνες
σαν όρχεις και να χάνομαι. . .

Άνθρωποι μ’ ελαφρές ομπρέλες περνούσανε λοξά
και μου χαμογελουσανε·
κάποτε μου χτυπούσανε στο τζάμι:“δεσποινίς”
φοβόμουνα και μου άρεσε.
Ήταν οι “πάνω άνθρωποι” έτσι τους έλεγα
δεν ήταν σαν τους “κάτω”·
είχανε γενειάδες και πολλοί κρατούσανε στο χέρι μια γαρ-
δένια
μερικοί μισάνοιγαν την μπαλκονόπορτα
και μου' βαζαν αλλόκοτους δίσκους στο πικ-άπ.
Ήταν θυμάμαι " Ή Άννέτα με τα σάνταλα"
" Ό Γκέυζερ της Σπιτσβέργης”
το “Φρούτο δεν εδαγκώσαμε Μάης δεν θα μας έρθει”
(ναι θυμάμαι και άλλα)
το ξαναλέω — δεν ονειρευόμουν
αίφνης εκείνο το “Μισάνοιξε το ρούχο σου κι έχω πουλί
 για σένα”
Μου το ‘χε φέρει ο Ίππότης-ποδηλάτης
μια μέρα πού καθόμουνα κι έκανα πώς εδιάβαζα
το ποδήλατό του με άκρα προσοχή
το΄χε ακουμπήσει πλάι στο κρεβάτι μου·
υστέρα τράβηξε τον σπάγκο κι εγώ κολπώνομουν μες στον
 αέρα
φέγγανε τα χρωματιστά μου εσώρουχα
κοίταζα πόσο διάφανοι γίνονται κείνοι πού αγαπούνε
τροπικά φρούτα και μαντίλια μακρινής ηπείρου·
φοβόμουνα και μου άρεσε
 το δωμάτιό μου ανέβαινε
ή εγώ — δεν το κατάλαβα ποτέ μου.
Είμαι από πορσελάνη και μαγνόλια
το χέρι μου κατάγεται από τους πανάρχαιους Ίνκας
ξεγλιστράω ανάμεσα στις πόρτες όπως
ένας απειροελάχιστος σεισμός
που τον νιώθουν μονάχα οι σκύλοι καί τα νήπια·
δεοντολογικά θα πρέπει να είμαι τέρας
και όμως η εναντίωση
αείποτε μ’ έθρεψε και αυτό εναπόκειται
σ’ εκείνους με το μυτερό καπέλο
που συνομιλούν κρυφά με τη μητέρα μου
τις νύχτες να το κρίνουν.Κάποτε
η φωνή της σάλπιγγας από τους μακρινούς στρατώνες
με ξετύλιγε σαν σερπαντίνα και όλοι γύρω μου
χειροκροτούσαν-απιστεύτων χρόνων θραύσματα
μετέωρα όλα.
Στο λουτρό από δίπλα οι βρύσες ανοιχτές
μπρούμυτα στο προσκέφαλό μου
θωρούσα τις πηγές με το άσπιλο λευκό που με πιτσίλιζαν·
τι ωραία Θεέ μου τι ωραία
χάμου στο χώμα ποδοπατημένη
να κρατάω ακόμη μες στα μάτια μου
ένα τέτοιο μακρινό του παρελθόντος πένθος.
(Οδ. Ελύτης, Μαρία Νεφέλη,Εκδ. Ίκαρος)
****


****
«Οι χαρταετοί»
Ανδρέας Εμπειρίκος
Σε ορισμένους τόπους ονομάζουν τα χέρια χέρες. Στα Ακρο-
κεραύνεια πετούν γυπαετοί. Στις πανωσιές σουρώνει η θάλασ-
σα και αναγαλλιάζει. Στις ανοικτές πλατείες τα παιδιά πε-
τούν το Μάρτη χρωματιστούς αετούς από χαρτί.
Κόκκινοι, πράσινοι, κίτρινοι και κάποτε γαλάζιοι, οι
Χάρτινοι αετοί λυσίκομοι και με μακριές ουρές, πετούν επάνω
Από την πόλη, όπως επάνω από την φτέρη των υψηλών βου-
νών οι αετοί.
Εκστατικά υψώνουν τα παιδιά τα χέρια. Δείχνουν τους
χάρτινους κομήτες με τις μακριές ουρές. Ουράνιοι δράκοι
πιο ψηλά τα αεροπλάνα, βροντούν και γράφουν στο στερέω-
μα με άσπρους καπνούς τις λέξεις:
ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.
Είναι η ώρα κάτασπρη, η έκστασις γαλάζια. Η πόλις
αχνίζει από ηδονή. Κουνούν τις χέρες τα παιδιά και, ακόμα,
από τα στόματά των πηδούν σαν πίδακες οι λέξεις:
ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.
(Α. Εμπειρίκος, Οκτάνα, Εκδ. Ίκαρος)
****
Α. Φασιανός

***
"Χαρταετός",στίχοι και μουσική:Μανώλης Φάμελος,ερμηνεία:Τάνια Τσανακλίδου



Κι ένα ορχηστικό του Μ.Θεοδωράκη.Οι χαρταετοί της ελπίδας... 


(Σημ.Οι φωτό από εδώ)

13 σχόλια:

PHOTO ΤΙΤΛΟΙ είπε...

Εξαιρετική ανάρτηση με χίλιους δυό συμβολισμούς!

Νάσια είπε...

"Άνεμος και χαρταετός ακόμα κι όταν ουρανός δεν υπάρχει..." Πόσο φοβερή σύλληψη, πόσο δυνατό μήνυμα!

Να 'σαι καλά και γι αυτό σου το αφιέρωμα, Εύα!

Για τους χαρταετούς που πετάξαμε ή για όσες φορές πετάξαμε σαν χαρταετοί με την ψευδαίσθηση πως έτσι κατακτούσαμε τον ουρανό κι ας έμενε στο τέλος μια γεύση απραγματοποίητου στα χείλη...

Eva Neocleous είπε...

PHOTO ΤΙΤΛΟΙ,
σας ευχαριστώ!
Έχουν μια ιδιαίτερη ομορφιά οι χαρταετοί,γι΄αυτό και πάντα μας γοητεύουν...

Νάσια,
σ΄ευχαριστώ!
Το σχόλιό σου συμπληρώνει το νόημα της ανάρτησης!!!

VAD είπε...

Δεμενοι οι χαρταετοι με την παιδική ζωή μας,δεν περιμεναμε Καθαρή Δευτερα για να τους πετάξουμε,ήταν το μόνιμο παιγνιδι μας απο Μάη μέχρι Οκτωβρη...

Kαλή Σαρακοστή...

Ανώνυμος είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=7UJJgaXAR74&feature=related

KAΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΕΥΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΩΝ!
Γ.

Ανώνυμος είπε...

Οι χαρταετοί Εμπειρίκος Aνδρέας

Σε ωρισμένους τόπους ονομάζουν τα χέρια χέρες. Στα Ακροκεραύνια πετούν γυπαετοί. Στις πανωσιές σουρώνει η θάλασσα και αναγαλλιάζει. Στις ανοικτές πλατείες τα παιδιά πετούν τον Μάρτη χρωματιστούς αετούς από χαρτί.
Κόκκινοι, πράσινοι, κίτρινοι και κάποτε γαλάζιοι, οι χάρτινοι αετοί λυσίκομοι και με μακριές ουρές, πετούν επάνω από την πόλι, όπως επάνω από την φτέρη των υψηλών βουνών οι αετοί.
Εκστατικά υψώνουν τα παιδιά τα χέρια. Δείχνουν τους χάρτινους κομήτες με τις μακρυές ουρές. Ουράνιοι δράκοι πιο ψηλά τα αεροπλάνα, βροντούν και γράφουν στο στερέωμα με άσπρους καπνούς τις λέξεις:
ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.
Είναι η ώρα κάτασπρη· η έκστασις γαλάζια. Η πόλις αχνίζει από ηδονή. Κουνούν τις χέρες τα παιδιά και, ακόμα, από τα στόματά των πηδούν σαν πίδακες οι λέξεις:
ΚΑΛΑ ΛΕΟΝΑ ΝΟΛΑ ΠΥ.

Για να συμπληρώσουμε με το ποιητικό μέρος, δηλ. τον λόγο του ποιητή Α. Εμπειρίκου.
Γ.Μ.


(από την Οκτάνα, Ίκαρος 1980)

Λεμέσια είπε...

Τι πιο όμορφο από τους χαρταετούς για την αναζήτηση της φαντασίας, του ονείρου και της χαμένης μας παιδικής αθωότητας...

Γι αυτό το λίγο πιο ψηλά που θα φτερουγίσει η έμπνευσή/ψυχή μας ανάμεσα στην Τέχνη και τη Φύση...

Εύα μου, σ' ευχαριστούμε πολύ...

Eva Neocleous είπε...

Vad,
δίκιο έχεις!
Γι΄αυτούς τους χαρταετούς μιλάμε.
Καλή Σαρακοστή και σε σένα!

Γ.Μ.
Είναι εξαιρετική κι αυτή η εκτέλεση.Προτίμησα στην ανάρτηση την, επίσης έξοχη απόδοση του ορχηστρικού του Θεοδωράκη, από το μουσικό σχολείο Βόλου.
Το ποίημα του Εμπειρίκου, μάλλον δεν το πρόσεξες...Το έχω συμπεριλάβει.
Σ΄ευχαριστώ για τις ευχές.

Eva Neocleous είπε...

Λεμέσιά μου,
εγώ σ΄ευχαριστώ!
Τα σχόλιά σου,όπως πάντα,συμπληρώνουν και προσθέτουν!
Να΄σαι καλά!

Ανώνυμος είπε...

Χαρταετοί της Ελληνικής ποίησης,
με ξεγελάτε από ψηλά .
Τρεμουλιάζετε με τον ρυθμό της Ιστορίας,
και μ 'εγκαταλείπετε χάμω
διπλά στο χοντρό λεξικό
που κρατώ το σχοινί του γερά ...
Σαν ρυάκι, όμως, η φωνή της Έλλης .
Εύθραυστη .
Και μέσα στα νερά της
ο ουρανός τρεμουλιάζει .
Χριστίνα .

Eva Neocleous είπε...

Χριστίνα,
πολύ όμορφο!
Σ΄ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μας!
Να΄σαι καλά...

Διονύσης Μάνεσης είπε...

Μια χαρά αετό πετάξαμε με τους ποιητές και τα τραγούδια, στη θέση του αετού που δεν πετάξαμε λόγω βροχής φέτος. Ευχαριστούμε, Εύα, αληθινά ... ανατασιακή ανάρτηση.
Βιβλιογραφικά να συμπληρώσουμε ένα κείμενο του Αργύρη Χιόνη, που αυτές τις μέρες έβαλε και στο ιστολόγιό του ο Γιάννης (νεάρχου παράπλους).
Καλό σας μήνα.

Eva Neocleous είπε...

Διονύση μου,
εξαιρετικό το κείμενο του Αργύρη Χιόνη και σ΄ευχαριστώ για τη συμπλήρωση.Προσθέτω το σύνδεσμο:
nearhouparaplous.blogspot.com/2012/02/blog-post_26.html

Καλό μήνα σε όλους μας,με άνοιξη και προσδοκία...